NdGzzpZ9Sli_-Q4Pn0WemvVliwQ Άρες μάρες-Ημερολόγιο ©: Στα Σοκάκια Του Φαναριού

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Στα Σοκάκια Του Φαναριού

Όταν ξεκινήσαμε γι’ αυτό το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, περισσότερο ακόμα κι απ’ το να βρεθώ στην Αγιά Σοφιά ήθελα να πάω στο Φανάρι.
Έτσι την τρίτη μέρα το πρωί σηκώθηκα με ένα ιδιαίτερο χτυποκάρδι.
Ήταν η μέρα που θα το επισκεπτόμασταν.
Ο καιρός ήταν και πάλι βροχερός, όμως τίποτα δεν ήταν ικανό να αναβάλλει την βόλτα αυτή.
Κατεβήκαμε απ’ το λεωφορείο και στρίψαμε από την λεωφόρο στα στενά  σοκάκια  του Φαναριού.








Είναι αδύνατον να μεταφέρω με λέξεις τα συναισθήματα και την συγκίνηση που ένιωσα.
Περπατούσαμε σχεδόν αμίλητοι κι αφήναμε τον αέρα να γεμίζει τα πνευμόνια μας.
Αέρας που μύριζε Ελλάδα..
Σπίτια  εγκαταλειμμένα, λαβωμένα, το καθένα με την δική του ιδιαίτερη ιστορία.
Σπίτια που την πόρτα τους την διπλομαντάλωναν βαριές αλυσίδες και λουκέτα..







Τα κοιτούσες κι ο νους έτρεχε σε χρόνια περασμένα.
Τότε που αυτή η γειτονιά έσφυζε από ζωή.
Τότε που τα παιδιά γέμιζαν τα στενά δρομάκια με φωνές και παιχνίδια.










Πολλά είναι ανακατασκευασμένα και φροντισμένα









Και τότε δεν γινόταν να μην τα θαυμάσεις.. να μην τα καμαρώσεις!
Περπατούσαμε σε σχεδόν έρημους δρόμους και μόνο πού και πού κάποιος περαστικός μας θύμιζε πως πίσω απ’ τα κλειστά παράθυρα και τις πόρτες ζούσαν άνθρωποι..






Και τότε πρόβαλλε στο βάθος του δρόμου η Μεγάλη του Γένους Σχολή..





Ανηφορίσαμε με κομμένη την ανάσα μέχρι εκεί και κοιτάξαμε με δέος το σκουροκόκκινο επιβλητικό κτίριο.









Η βαριά σιδερένια πόρτα του ήταν κλειστή, όμως σαν από θαύμα εκείνη τη στιγμή σταμάτησε ένα ταξί και ένας άντρας που κατέβηκε  πλησίασε στην πόρτα και  την άνοιξε.
Ήταν  έλληνας καθηγητής.
Μας καλωσόρισε και μας κάλεσε να μπούμε.
Ανεβήκαμε τα σκαλοπάτια και σταθήκαμε για λίγο να δούμε την θέα από κει ψηλά.






Κάποιοι μαθητές έπαιζαν μπάσκετ στο γήπεδο
(να παίζεις μπάλα με θέα τον Βόσπορο! ..  αξία ανεκτίμητη!)











Και μετά όταν έσπρωξα την πόρτα, ένιωσα σα να μεταφέρθηκα από τη μια στιγμή στην άλλη στην Ελλάδα.
Έτσι ..
απλά..  με μια κίνηση…
με το πέρασμα από το κατώφλι στο εσωτερικό ..
Άκουγα να μου μιλούν ελληνικά, να με καλημερίζουν,  να με καλωσορίζουν κι ήταν σα να ήμουν χρόνια στην ξενιτειά και γύρισα στην πατρίδα.








Ήταν ώρα διαλλείματος  έτσι μπόρεσα να μπω σε μια τάξη και να φωτογραφίσω τα παιδιά που εκείνη την ώρα κουβέντιαζαν για κάποιο ποδοσφαιρικό αγώνα..











Και μετά .. κατηφορίσαμε για το Πατριαρχείο, ενώ είχε αρχίσει πάλι το ψιλόβροχο…















Ίδια τα  συναισθήματα κι εδώ…
συγκίνηση και νοσταλγία..
Στο εσωτερικό του Αγίου Γεωργίου  ένας ευγενικός κύριος μας έδειξε το σημείο όπου φυλάσσονταν  ιερά λείψανα αγίων..








Αλλά και την κολόνα πάνω στην οποία δέθηκε ο Χριστός και φραγγελώθηκε..
Προσκυνήσαμε με δέος και συγκίνηση..







Στην επιστροφή πέσαμε πάνω στην ελληνική ταβέρνα του μπάρμπα Βασίλη.. επειδή
όμως ήταν  πολύ νωρίς για φαγητό την φωτογράφισα και συνεχίσαμε τον δρόμο μας..







χαζέψαμε τους μαθητές κάποιου σχολείου,  που παρ’ όλη την βροχή είχαν βγει εκπαιδευτικό περίπατο..





Και συνέχισα  τα κλικ μου ακόμα και στην στάση περιμένοντας το τραμ..





Και μετά άφησα τον Χρήστο να περιμένει για να μπω πάλι σε ένα τζαμί και να «τραβήξω» κάποιους πιστούς εν ώρα προσευχής..







Κι από κει τραβήξαμε για την παλαιότερη (χρονολογείται απ’ το 1461) και μεγαλύτερη στεγασμένη αγορά στον κόσμο!
Το Καπαλί  Τσαρσί ή απλά.. το Μεγάλο Παζάρι!















Αμέτρητα μαγαζιά όλων των ειδών..
Κόσμος πολύς που πηγαινοερχόταν..
Και σκληρά παζάρια από πελάτες και εμπόρους..










Από ένα σημείο και μετά .. έχανες τον λογαριασμό..
Δεν ήξερες τι να πρωτοκοιτάξεις..
Τι να πρωτοδιαλέξεις..
Tί να πρωτοθαυμάσεις..
Κι έτσι … δεν πήρα  τίποτα!
Γιατί όταν βλέπεις πολλά το σίγουρο είναι πως στο τέλος θα μπερδευτείς...
Οπότε προσπέρασα αγέρωχα τον πειρασμό και δεν υπέκυψα στις σειρήνες του καταναλωτισμού.
Βέβαια, για να σας είμαι απόλυτα ειλικρινής, έφτασα στο παρά πέντε να αγοράσω μια δερμάτινη τσάντα.
Είχα δει όμως τόσο πολλές και τόσο όμορφες που δεν ήξερα τι να κάνω..
Απ την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω;
Δεν ήμουν σίγουρη πως η συγκεκριμένη που παζάρευα ήταν η ωραιότερη όλων όσων είχα δει..  (οι γυναίκες θα με καταλαβαίνετε ελπίζω)  κι έτσι αποφάσισα να μην κάνω τίποτα.. και δεν την πήρα..
Όταν είχαμε μπει πια στο αεροπλάνο για την επιστροφή  μου ήρθε ξανά στο μυαλό η τσάντα και οι αμφιβολίες μου..
Και τότε έβαλα τις φωνές..
«πιλότε στάσου… μύγδαλα» ..
 «αφήστε με να κατέβω, πρέπει να γυρίσω να αγοράσω την τσάντα που δεν πήρα, ΑΝΟΙΞΤΕ ΚΑΛΕ…. το μετάνιωσα σας λέω.. »
Ήτο όμως πολύ αργά..
Οι αεροσυνοδοί με κοίταξαν χαιρέκακα και μου είπαν να κάτσω κάτω, ορκίζομαι μάλιστα πως άκουσα την μια να ψιθυρίζει.. «ας πρόσεχες.. »
Η κακίστρω!
Γι’ αυτό με βλέπετε να τριγυρίζω – όταν είχε πέσει πια το σκοτάδι- στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό με το μάτι γεμάτο απογοήτευση και απελπισία.
(αποχαιρέτα την τσάντα που δεν πήρες.. ) 







Σνιφ!!



συνεχίζεται..


24 σχόλια :

  1. Ποδηλάτισσα15 Μαΐου 2014 - 2:51 μ.μ.

    Συγκίνηση και μόνο που βλέπουμε τις φωτογραφίες..... φαντάζομαι από κοντά!!!!! Έχω ήδη αρχίσει να σκέφτομαι το πότε θα μπορέσω να βρεθώ και εγώ εκεί...... Τώρα για την τσάντα τι να σου πω.... άντε βρε μην κλαις, θα σου πάρω εγώ μία όταν πάω!!!!!!! Φιλιά!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ποδηλάτισσα15 Μαΐου 2014 - 3:36 μ.μ.

    Συγκίνηση και μόνο που βλέπουμε τις φωτογραφίες..... φαντάζομαι από κοντά!!!!! Έχω ήδη αρχίσει να σκέφτομαι το πότε θα μπορέσω να βρεθώ και εγώ εκεί...... Τώρα για την τσάντα τι να σου πω.... άντε βρε μην κλαις, θα σου πάρω εγώ μία όταν πάω!!!!!!! Φιλιά!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥΒΕΝΤΖΙΔΟΥ15 Μαΐου 2014 - 3:53 μ.μ.

    τι μαγευτικές και ποσο συγκινητικές εικόνες!! Υπέροχη η εκδρομή σας Τζίνα μου!!! Ελπίζω να έχεις κι άλλο μέρος εεε ??? φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Να πας... αξίζει!
    Κι ας μην μου φέρεις τσάντα .. δεν πειράζει.. στην Πόλη όμως να πας... επιβάλλεται!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. φυσικά και έχω... σήμερα περιγράφω την τρίτη ημέρα ... έχουμε άλλες δυο!
    καλή σας δύναμη! χαχαχαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Όμορφες φωτος
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλησπέρα Τζινάκι...
    Τι χορταστικές αναρτήσεις...γεμάτες εικόνες και συναισθήματα.
    ΄Οταν είχα επισκεφτεί την Πόλη, είχα πει πως κάποια στιγμή θα ξαναπάω και συ με ξεσηκώνεις και δεν είναι καιροί για τέτοια...
    Γέλασα με την περιγραφή σου για την τσάντα που δεν απέκτησες ποτέ, αλλά σε καταλαβαίνω...Βλέπεις τόσα πολλά κι αλλάζεις συνέχεια γνώμη, προσωπικά ακόμα "κλαίω" που δεν είχα πάρει εκείνο το υπέροχο έθνικ φωτιστικό...
    Πολλά φιλιά...
    **Αννιώ**

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλό σου απόγευμα Μαρία Έλενα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Θέλετε να οργανώσουμε διήμερη εκδρομή-bloggers στην Πόλη μόνο για ψώνια;...
    Εκείνη η ομάδα των ψηφιακών γειτονιών τί κάνει;...
    Αναλώνεται μόνο σε συνέδρια;..
    Αμ εδώ είναι η ουσία αγαπητές, στα ψώνια!


    (μ' ακούει καμμία ή πάνε στον βρόντο οι προτάσεις μου;)..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Τζίνα μου Hos Bulduk - καλώς σε βρήκα! Τι όμορφο ταξίδι που έκανες και τι ωραία ξενάγηση! Ειλικρινά σε ζηλεύω, είναι όνειρό μου να ταξιδέψω στην πόλη! Ελπίσω να τα καταφέρω μια μέρα, αλλά ως τότε θα αρκεστώ στο ταξίδι που μας προσφέρεις μέσα από τις πολύχρωμες φωτογραφίες σου! Gorusuruz - τα λέμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Tώρα εγώ αυτά τα hos bulduk και τα gorusuruz δεν τα κατάλαβα αλλά θα σε θερμο-καλωσορίσω στα μέρη μου και θα σου στείλω κι ένα φιλί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Σε μπέρδεψα λιγάκι ε? Δεν ήταν ο σκοπός μου αυτός, απλά επηρεασμένη από τις τούρκικες σειρές (βλέπω προδοσία στο star!) και από τις φωτογραφίες της Πόλης, είπα να σε καλωσορίσω (hos bulduk) και να σε αποχαιρετήσω (gorusuruz) στα τούρκικα!
    Σ'ευχαριστώ για το θερμό καλωσόρισμα λοιπόν αλλά και για το φιλί! θα τα λέμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. είδες τί παθαίνω για να μη βλέπω τούρκικα;. :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Συγκινηθηκα τοσο πολυ με την ολη περιγραφη και τις φωτο και στο τελος μου το αλλαξες με την τσαντα ! Εχω και γω ενα κολλημα παντως με τσαντες οποτε σε καταλαβαινω... Την επομενη φορα που θα βαλεις τσαντα στο ματι να την παρεις χωρις δευτερη σκεψη ! Χαχαχα.Φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Ουπς, το σχόλιο μου έφυγε μια και τις τελευταίες μέρες δουλεύω με μισή οθόνη, λόγω ζημιάς!
    Οι φωτογραφίες σου όλες εξαιρετικές, γιατί κατάφερες να μας μεταδόσεις το άρωμα αυτής πόλης!

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά και περιμένω και άλλες φωτό! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. δεν θα χαλάσουμε την καρδιά μας για μια τσάντα.. σιγά το πράμα!
    εξ' άλλου δεν στενοχωρέθηκα ήταν τόσα άλλα σημαντικά που φχαριστήθηκα που η τσάντα ήταν το λιγότερο!
    φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Στεφανία μου την ώρα που πήγαμε ήταν διάλειμμα, όπως είδες άλλα παιδιά παίζανε έξω στο γήπεδο , άλλα ήσαν στους διαδρόμους... σαφέστατα βέβαια θα είναι πολύ λιγότερα από τότε που ήσουν εσύ, όχι όμως μόνο τα 4-5 που φαίνονται στην φωτογραφία.
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. πολύ όμορφες οι εικόνες και συγκινητικοί οι συνειρμοί με το χθες......
    αυτό με τα ψώνια το εχω κι εγω ,οταν δω πολλα δεν παιρνω και το μετανιωνω οταν φτασω στο σπίτι!
    καλό ΣΚ να έχετε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. τό' ξερα πως οι γυναίκες θα με καταλαβαίνατε!
    φιλιά και καλό Σαββατοκύριακο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Ομολογώ ότι την αρχική σου συγκίνηση -για το ταξίδι αυτό που ανυπομονούσες, δεν την συμμεριζόμουν..

    Την ένιωσα όμως τελικά μέσα από τις φωτογραφίες σου και τα λόγια σου...
    Να 'σαι καλά, μας 'ταξίδεψες' κι εμάς στην Πόλη.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Τζίνα,υπέροχες φωτο!Μου θύμισες οσα ενοιωσα κι εγώ πριν τρία χρόνια που πήγα...μακαρι να αξιωθούμε να ξαναπάμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. χαίρομαι που κατάφερα να σε ταξιδέψω..
    είναι όμορφα τα ταξίδια, ακόμα κι όταν γίνονται .. νοερά!
    φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. τελικά όσοι έχουμε πάει θέλουμε να ξαναπάμε..
    αυτό και μόνο αποδεικνύει πόσο σε τραβάνε εκείνα τα μέρη..
    φιλιά Βάσω μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Στη Μεγάλη του Γένους σχολή φοίτησε ο πατέρας μου.....
    Με έλιωσες τώρα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή


--