NdGzzpZ9Sli_-Q4Pn0WemvVliwQ Άρες μάρες-Ημερολόγιο ©: Πολύτιμοι Άνθρωποι

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Πολύτιμοι Άνθρωποι

Xθες ήταν ένα Σάββατο που περιείχε πολλά συναισθήματα.
Είχε πίκρα, είχε κούραση, αλλά είχε και αποκάλυψη και χαρά!
Ήταν ένα Σάββατο που έπρεπε να πάμε στο Ναύπλιο για το ετήσιο μνημόσυνο του αγαπημένου θείου Τασούλη που έφυγε απ' τη ζωή πέρυσι τέτοιο καιρό.
Σηκωθήκαμε στις 5,30 ήπιαμε ένα καφέ και ξεκινήσαμε γύρω στις 6,00 χωρίς να βιαζόμαστε.
Τ' αστροπελέκια έμειναν πίσω γιατί είχαν προπόνηση (όπως κάθε σαββατοκύριακο) στην ιστιοπλοΐα.
Μετά την λειτουργία από το μπαλκόνι της εκκλησίας αντίκρισα αυτό.



Γέμισαν άλλη μια φορά η ψυχή και τα μάτια μου από το αγαπημένο Ναύπλιο.
Άφησα το βλέμμα μου να πλανηθεί μέχρι εκεί που έφτανε ενώ σκεφτόμουν πόσο διαφορετικά μετρούν οι συγγένειες με το πέρασμα του χρόνου.
Όταν είμαστε νέοι σχεδόν τις περιφρονούμε, έχουμε άλλα καλύτερα (;) πράγματα ν' ασχοληθούμε από τους θείους και τις θείες.
Έχουμε τους φίλους και τις παρέες μας, τί να μας πουν οι θείοι;
Χθες όμως, από εκεί ψηλά  στο μπαλκόνι της εκκλησίας, με το Ναύπλιο να απλώνεται κάτω τόσο όμορφο και τόσο οικείο, ένιωσα έντονη την απώλεια...


Σκεφτόμουν πως λίγο λίγο φεύγουν όλοι οι αγαπημένοι.
Πρώτα η μητέρα μου, μετά ο πατέρας, τα αδέλφια τους και τώρα ο θείος που ήταν πρώτος εξάδελφος της μαμάς, αλλά τόσο μα τόσο αγαπημένος θείος!
Άνθρωποι που απαρτίζουν τις πιο όμορφες μνήμες της παιδικής μου ηλικίας.
Κι ένιωσα μια πίκρα κι ένα συναίσθημα έντονης ορφάνιας να με τυλίγει.
Και τότε βρέθηκα δίπλα στον αδελφό του θείου Τασούλη και την γυναίκα του, είδα τον πόνο για την απώλεια του αδελφού στα δακρυσμένα του μάτια, άπλωσα το χέρι να τον συλλυπηθώ, καθίσαμε μαζί στο τραπέζι  και μιλήσαμε για πολλά.
Γι' αυτούς που έφυγαν, για τις παλιές μέρες, όπως εκείνοι τις θυμόντουσαν, για τα σμιξίματα με τους γονείς μου, για κάποια παλιά τους έξοδο για φαγητό στην Κίο.
Άκουσα την θεία να μου περιγράφει τον λαχανόκηπό της που με πολλή αγάπη φροντίζει, την αγωνία για τα παιδιά της και το μέλλον τους και είδα..
Είδα πως τόσα χρόνια για κάποιο άγνωστο σε μένα λόγο, το Ναύπλιο ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με τον θείο Τασούλη και μόνο!
Και μέσα από κείνον έχω δεθεί κι έχω αγαπήσει πολύ τα παιδιά του,  που τα 'νιωθα και τα νιώθω πολύ περισσότερο από δεύτερα ξαδέλφια.
Όμως στο Ναύπλιο υπάρχουν κι άλλοι.
Είναι ο θείος Β. με την γυναίκα και τα παιδιά τους που σχεδόν δεν γνωρίζω και είναι κι εκείνα ξαδέλφια μου.
Κι αναρωτιέμαι πώς γίνεται να υπάρχουν συγγενείς, άνθρωποι με τους οποίους έχεις συναντηθεί σποραδικά στο πέρασμα του χρόνου χωρίς να σταθείς σ'αυτούς, χωρίς να τους γνωρίσεις ουσιαστικά, χωρίς να δεθείς.
Και χάνεις έτσι την ευκαιρία  να απολαύσεις περισσότερη αγάπη και .. οικογένεια!
Χθες λοιπόν είχα τη χαρά να "γνωρίσω" δυο πολύ γλυκούς ανθρώπους, δυο ακόμη συγγενείς, δυο πολύτιμες παρουσίες.
Υποσχέθηκα να τους επισκεφτώ όταν ξαναβρεθώ στο Ναύπλιο..
Και νιώθω πάλι ευλογημένη.
Γιατί εκείνο το συναίσθημα της απώλειας τό'διωξε μακριά η χαρά της ανακάλυψης ανθρώπων που έβλεπα αλλά δεν γνώριζα.
Και που τώρα βρήκα.
Και γέμισε ξανά η ψυχή με αγάπη και περισσότερη οικογένεια!


13 σχόλια :

  1. σε καταλαβαίνω. και χαίρομαι για σένα!
    αν και η προσωπική μου επιλογή, είναι να παραμένω μακριά από συγγενείς (εξακολουθούν να με κουράζουν όπως όταν ήμουν παιδί και μάλιστα κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο) όμως αναμφίβολα, οι οικογενειακοί δεσμοί είναι δυνατοί και ενίοτε μεγάλο στήριγμα στη ζωή..
    σε φιλώ,
    καλή Κυριακή να έχουμε :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όσο περνούν τα χρόνια οι συγγενείς για μένα γίνονται πολύτιμοι..
      Κι αποκτούν το ουσιαστικό ενδιαφέρον και την έννοια μου.
      Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου :pp

      Διαγραφή
  2. Τζίνα μου να τον θυμάστε πάντα..
    Έχεις δίκιο, δεν έχει να κάνει με το αν είναι συγγενείς αλλά τι άνθρωποι είναι.. Και τι χημεία υπάρχει μεταξύ μας.
    Μου μετέδωσες μια γλυκιά ελπίδα και ζεστασιά.. Να ξαναπάτε σύντομα και να ζήσετε όμορφες στιγμές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aυτό ελπίζω κι εγώ Κατερίνα μου, την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε να είναι για ευχάριστα γεγονότα :))
      Καλό σου απόγευμα!

      Διαγραφή
  3. Τζίνα μου να τον θυμάστε το θείο Τασούλη με αγάπη!
    Ωραία έδεσες στο κείμενο την συγγενική απώλεια με μια νέα συγγενική γνωριμία... πως τα φέρνει η ζωή, ή καλύτερα πως τα φέρνει ο Θεός... :)
    Καλή Κυριακή! Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικά, εκεί που νομίζεις πως βλέπεις το τέλος, σου δίνεται η άκρη του νήματος για μια καινούργια αρχή !
      Φιλιά :))

      Διαγραφή
  4. Τις περισσότερες φορές οι ρυθμοί της ζωής μας κάνουν να ξεχνούμε τους δεσμούς μας.Είναι γεγονός,Έρχονται όμως στιγμές,όπως οι κοινωνικές συνευρέσεις,που μας θυμίζουν τι σημαίνει οικογένεια και πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στην ζωή μας.Οικογένεια,όπως πολύ καλά είπες ίσον αγάπη.Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ!Πολλά φιλιά και ευχές για μία όμορφη εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλιά κι από μένα μαζί με ευχές για μια πολύ όμορφη καινούργια βδομάδα !

      Διαγραφή
  5. Δεν ήμουν ποτε πολυ του "δεσμού αίματος" με συγγενείς ίσως επειδή είχα ελάχιστους κοντά μου στις πολυ δύσκολες καταστάσεις που βίωσα. Περισσότερο είχα φίλους. Για μένα αυτοί ειναι η οικογένεια μου. Τα τελευταία χρόνια έχουν φύγει πολλοί και σε μικρές ηλικίες. Όλο αυτο ειναι κάτι που πραγματικά με τρομάζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. To ίδιο κι εγώ, πάντα δίπλα μου είχα καλούς φίλους που μου στάθηκαν "σπαθί", όμως δεν μπορώ να κατηγορήσω για το αντίθετο τους συγγενείς, ξέρεις γιατιί; επειδή απλά δεν τους είχα αφήσει εγώ να πλησιάσουν.
    Οπότε δεν μπορώ να ξέρω αν θα μου στέκονταν ή όχι στα δύσκολά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Συλλυπητήρια! Δυστυχώς και αυτά τα γεγονότα είναι μέρος της ζωής...Εύχομαι την επόμενη φορά που συναντηθείτε να είναι για χαρούμενο γεγονός!
    Υ/Γ: ένα μικρό βραβείο για 'σένα: http://mythoughtsnotebook.blogspot.gr/2013/10/blog-post_15.html
    Σε φιλώ <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ναι καταλαβαινω ακριβώς τι λες...
    Η προσωπική μου πειρα μου έδειξε τα εξής. ΑΥτους που περίμενα και πίστευα ότι θα ειχα διπλα μου, δεν τους είδα καν να πλησιάζουν. Αλλοι που πλησίασαν..... τα έκαναν... σκ.... (σορρυ).Και φυσικά υπήρχαν κι εκείνοι που πλησίαζαν όποτε τους βόλευε!!!!
    Οποτε ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα, και καλοι οι συγγενείς... :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Η ανάρτηση σου ξεχειλίζει απο τόση αγάπη για τον θείο Τασσούλη που νομίζω είναι περιτό να σου πω.....να τόν θυμάσαι.
    Συνήθως έτσι συμβαίνει . για λόγους που ίσως να μην έχουν άμεση σχέση με εμάς, απομακρυνόμαστε ,χανόμαστε μερικές φορές, καί έρχεται ενα γεγονός χαράς ή θλίψης για να μας κάνει να ανταμωσουμε.Την επόμενη φορά που θα πάς στην Ευαγγελίστρια να είναι για χαρούμενο γεγονός.
    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή


--