NdGzzpZ9Sli_-Q4Pn0WemvVliwQ Άρες μάρες-Ημερολόγιο ©: Νοεμβρίου 2010

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Ο Άσωτος ... Σκύλος

Όχι αγόρι μου.
Δεν κάνουν έτσι.
Δε λέω άντρας είσαι και σαν άντρας ήθελες κι εσύ να περπατήσεις.
Με γειά σου με χαρά σου.
Βγες, πήγαινε, περπάτα και θες μετά από δύο;
Θες τρεις;
Θες πέντε μέρες;
Γύρνα στο σπίτι σου.
Γιατί δεν σου φταίω τίποτα να μου φτάνει - 13 μέρες τώρα - η ψυχή στο στόμα.
Να κοιμάμαι τα βράδυ με το ένα μάτι και το ένα αυτί σε εγρήγορση.
Να γυρίζω ατέλειωτες ώρες ψάχνοντας.
(Και νά'χει πάει κι η βενζίνη στα ύψη!)
Νά'χω τ'αστροπελέκια να μουτσοκλαίνε όλη μέρα...
Και νά'χει κολλήσει η βελόνα στο "θέλω τον Δία", "θέλω τον Δία", "θέλω τον Δία"......
Θελιά και φούρκα!!
Λες κι εγώ έψαχνα για πλάκα!
Και σηκώνομαι σήμερα αξημέρωτα να πάω στη δουλειά.
Και βάζω μπροστά το αυτοκίνητο.
Και ξεπαρκάρω.
Και στρίβω για να πάρω την κατηφόρα.
Και πέφτουν οι προβολείς του αυτοκινήτου πάνω σου.
Ταλαίπωρος ανέβαινες την ανηφόρα...
Και παρατάω το αυτοκίνητο με τη μηχανή αναμμένη.
Και πετάγομαι έξω και σ'αγκαλιάζω.
Κι αρχίζω να φωνάζω μες την νύχτα.
"Αγόρι μου.... αγόρι μου.... αγόρι μου"...
Μια τρελή που αγκαλιάζει μες τη μαύρη νύχτα έναν κοπρίτη και τον αποκαλεί "αγόρι της"...
Για δέσιμο εντελώς η κυρία!
Αχ βρε μούργο τί μού'χεις κάνει!


Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Χάθηκε...

Χάθηκε...
Έτσι όπως ήρθε στην ζωή μας..
Απρόσμενα...
Ξαφνικά...
Κι έχω τύψεις..
Γιατί δεν κινητοποιήθηκα γρήγορα..
Γιατί η πρώτη μου σκέψη ήταν .. "θα γυρίσει".
Δεν γύρισε όμως..
Τί κι αν γέμισα με αφίσες που έχουν τη φωτογραφία του την πόλη..
Τί κι αν ψάχνουμε καθημερινά ώρες ατέλειωτες..
Ο Δίας άφαντος!
Κάθε μέρα που περνάει οι ελπίδες λιγοστεύουν...
Θυμάμαι που τον είδα σε αγγελία στο ίντερνετ και τον αγάπησα με την πρώτη ματιά.
Θυμάμαι που πήγαμε την ίδια μέρα κιόλας στην άλλη άκρη της πόλης να τον πάρουμε.
Θυμάμαι τότε που τον σώσαμε στο τσακ από φόλα ..τότε που τον γυρίσαμε - στην κυριολεξία - απ'τον θάνατο.
Και την προηγούμενη φορά που γύρισε σε κακό χάλι, που πάλευα μέρες να τον συννεφέρω με χάπια, φάρμακα και φροντίδα...
Και φανταζόμουν την ζωή μας με τον Δία στην οικογένειά μας.
Και τώρα πάει ...
Εγώ φταίω....εγώ ....
Αν έβγαινα αμέσως να ψάξω...
Αν κολλούσα τις φωτογραφίες του την άλλη κιόλας μέρα...
Αν .... αν.... αν....
Τα παιδιά κλαίνε με μαύρο δάκρυ....
Κι αν δεν σκεφτόμουν πως θα τα κάνω να απελπιστούν περισσότερο, θά'κλαιγα κι εγώ μπροστά τους...
Όμως κρατιέμαι...
Και κλαίω τα βράδυα που μένω άγρυπνη και προσεύχομαι να γυρίσει...
Κλαίω όταν δεν με βλέπουν...
Κλαίω...που δεν θα τον ξαναδώ......





Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Να Ζήσουνε!



Άφησα να περάσει μια βδομάδα για να σας πω τα νέα του γάμου.
Ήθελα να "ξεμεθύσω" λίγο ...
Να προσγειωθώ....
Να είμαι πιο αντικειμενική...
Και ναι...
Έχω "ξεμεθύσει" λίγο...
Και ναι...
Δεν σκέφτομαι όλες τις στιγμές ξανά και ξανά...
Όχι με την ίδια ένταση τουλάχιστον.
Γιατί η αλήθεια είναι πως μια βδομάδα τώρα δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο!
Από νωρίς κατέφθασαν οι φίλοι του...
Και το σπίτι γέμισε γέλια, πειράγματα, τραγούδια και χορό...
Τον έντυσαν ξεσπώντας ξανά και ξανά σε τραχταντά γέλια.
Κι εκείνος πρωτοστατούσε..
Τους φυσούσε τον αφρό όταν πλησίαζαν να τον ξυρίσουν, έβαζε το πουκάμισο ανάποδα (σε στυλ ζουρλομανδύα), γελούσε ολόκληρος!
Στο τέλος τον είδα να συγκινείται και να δακρύζει...
Όλα τα συναισθήματα στο φόρτε τους!
Όλα με ένταση!
Ντυμένος πια γαμπρός πήγε δίπλα στο σπίτι του κατάκοιτου παπού να τον φιλήσει και να πάρει την ευχή του.
Ξεκινήσαμε για την εκκλησία με φωνές και γέλια..
Ο καιρός παρ'όλο που την τελευταία στιγμή φοβηθήκαμε πως θα μας έκανε "μούσκεμα", μας έκανε το χατήρι να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να διατηρηθεί μέχρι τέλους άψογος!
Στην εκκλησία δεν προλάβαινα να αγκαλιάζω και να φιλάω φίλους αγαπημένους, συγγενείς και παλιούς γείτονες που έκαναν τον κόπο να ξεκινήσουν από μακριά για να μας τιμήσουν με την παρουσία τους.
Τους ευχαριστώ θερμά όλους!
Η νύφη ήταν μια κούκλα!
Χαμογελαστή και χαλαρή, γελούσε και απολάμβανε τις στιγμές που ζούσε.
Καθ'όλη τη διάρκεια του μυστηρίου η ησυχία μες την εκκλησία ήταν απόλυτη.
Κάτι που δεν μπόρεσε να μη σχολιάσει με επαινετικά λόγια ο Δεσπότης που πρωτοστάτησε στην τέλεση του γάμου.
Και μετά στο γλέντι που είχε οργανώσει το ζευγάρι με καλεσμένους αποκλειστικά τους αγαπημένους τους φίλους και τους γονείς, το γλέντι άναψε!
Η γράφουσα πέταξε κάποια στιγμή και τα παπούτσια και συνέχισε τον χορό ξυπόλητη μέχρι τις 5 το πρωί!
Τα αστροπελέκια μαζί με τα επτά ανήψια της νύφης -σύνολο εννιά αγόρια (με ηλικία από ενάμισυ χρονών έως δεκαπέντε) ήταν ντυμένα με τα ίδια κουστούμια και στα ίδια χρώματα με εκείνο του γαμπρού.
Το μεγάλο αστροπελέκι χόρευε ακατάπαυστα όλο το βράδυ κι όποτε τύχαινε να βρεθούμε κοντά, μου έλεγε χαρούμενος "τί ωραία που είναι μαμά μου, τί ωραία!".....
Κι όταν γελώντας του ευχήθηκα "και στα δικά του" μου απάντησε σοβαρός "σ'ευχαριστώ μαμά, αλλά δεν νομίζεις πως είναι ακόμα νωρίς;".....
Στο τέλος της βραδιάς είχε αποκτήσει μια τεράστια φουσκάλα στο πόδι ενθύμιο απ'τις ατέλειωτες ώρες χορού που έριξε!
Συμπέρασμα:
Αν αγαπούσα μια φορά τη νύφη μου τώρα την αγαπώ χίλιες.
Για όλη την ευτυχία που είδα στα μάτια του γιού μου εκείνο το βράδυ.
Για όλη την αγάπη που έβλεπα στα μάτια τους όταν κοιτάζονταν.
Γιατί απλά........ το αξίζει!!!


Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Σήμερα Γάμος Γίνεται!!!

Ανεξάρτητος..
Από παιδί...
Από τότε που έβαζες την κατσαρόλα στο κεφάλι κι έκανες μοναχικούς περιπάτους...
Ο πρώτος μου...
Παιδί κι εγώ έπαιζα τη μαμά μαζί σου.
Και καμάρωνα όταν μου έλεγαν πως είσαι κουκλί και ποιός ξέρει πόσες καρδιές θα κάψεις σαν μεγαλώσεις.
Δεν ξέρω αν ... και πόσες καρδιές ακριβώς έκαψες..
Αυτό που ξέρω είναι πως την τελευταία ... "καμμένη¨", .. την παντρεύεσαι σήμερα.
Κι εγώ καμαρώνω όπως τότε...
Ή μάλλον περισσότερο από τότε...
Και σ'αγαπάω όπως πάντα..
Πολύ, πάρα πολύ...
Τόσο όσο αγαπάει κάθε μάνα το παιδί της...
Κι ακόμα πιο πολύ!
Και προσεύχομαι νά'ναι η ζωή σας γεμάτη με όμορφες στιγμές..
Και τα "δύσκολα" να τα περνάτε μονιασμένοι... δίνοντας και παίρνοντας δύναμη ο ένας απ'τον άλλον..
"Καλή ζωή" νά'χεις αγόρι μου...αστέρι μου...
"Καλή ζωή" νά'χετε ...





--