NdGzzpZ9Sli_-Q4Pn0WemvVliwQ Άρες μάρες-Ημερολόγιο ©: Ιανουαρίου 2009

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

Τα... μπρος μου και μή τα.... πίσω μου!

Από τον καιρό που παραιτήθηκα απ'την προηγούμενη δουλειά μου που ήταν στο Κέντρο (Σόλωνος) και βρήκα δουλειά εδώ στα ανατολικά προάστεια, δεν έχω κατέβει καθόλου Αθήνα.
Η διαδρομή μου τώρα έχει θέα από θάλασσα και χωράφια, σύννεφα και γαλάζιο ουρανό, πουλιά και πρόβατα που βοσκάνε στο γρασίδι.
Αλήθεια σας λέω!
Δεν θα ξεχάσω το πρωινό που ο ηλικιωμένος βοσκός έφερε το χέρι στο στόμα και μου έστειλε ένα φιλί την ώρα που περνούσα δίπλα του με τ'αμάξι.
Αυθόρμητα σήκωσα το χέρι και τον χαιρέτησα κοιτώντας τον μέσα απ'τον καθρέφτη ν'απομακρύνεται με ταχύτητα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου.
Εκείνο το πεταχτό φιλί με το τεράστιο ζεστό χαμόγελο μου είχε φτιάξει τη διάθεση για όλη την υπόλοιπη μέρα!
Σήμερα λοιπόν το μεσημέρι χτύπησε το κινητό μου στη δουλειά.
Ήταν ο άντρας μου που πήρε να μου πει πως έσπασε το κλειδί της μοτοσυκλέτας κι έπρεπε να γυρίσω σπίτι, να πάρω το δεύτερο κλειδί και να του το πάω στο Παγκράτι.
Στην αρχή και μόνο με τη σκέψη μου ήρθε ...ο θάνατος!
Μιας όμως και δεν γινόταν να το αποφύγω, έκανα τα πικρά γλυκά και ξεκίνησα.
Μέχρι την Αγία Παρασκευή όλα πήγαιναν καλά.
Από κει και κάτω όμως άρχιζε το πήξιμο.
Θεούλη μου, πού πάνε όλα αυτά τ'αυτοκίνητα;
Πρώτη....δευτέρα.....σταμάτημα.
Η μουσική στο ραδιόφωνο αντί να με ηρεμεί μου προκαλεί πονοκέφαλο.
Κλείνω το ράδιο και χαζεύω τα μαγαζιά.
Πώς βλέπουμε στις παλιές ασπρόμαυρες ταινίες τον επαρχιώτη να κατεβαίνει στην Αθήνα και χαζεύει γύρω του με το στόμα να χάσκει;.
Ε, κάπως έτσι κοιτούσα κι εγώ.
Όταν δε έφτασα στο Παγκράτι, εκεί να βλέπατε!
Μαθημένη να οδηγώ στις ... απλωσιές, τρόμαξα να διασχίσω εκείνα τα στενά με τα παρκαρισμένα δεξιά κι αριστερά αυτοκίνητα σε ατέλειωτη σειρά.
Άσε που για να στρίψω έπρεπε ν'ανοιχτώ για να με "πάρει", μιας κι σ'όλες τις γωνίες εξείχαν παρκαρισμένα αυτοκίνητα!
Θυμήθηκα τη συνάδελφο στην εταιρεία, που μένει σε κάποια ανάλογη γειτονιά της Αθήνας και που όταν της έκανα παρατήρηση πως έτσι όπως είχε παρκάρει στην αυλή έπιανε τη θέση δύο αυτοκινήτων, εκείνη μου απάντησε.
- άκου να σου πω φιλενάδα, εμείς εκεί που μένουμε ταλαιπωρούμαστε καθημερινά, άσε λοιπόν εδώ να βγάζουμε το άχτι μας!
Πόσο την καταλάβαινα τώρα!
Λίγο πριν φτάσω τηλεφώνησα στον άντρα μου.
- σε δυό λεπτά είμαι εκεί, του είπα, βγες να σου δώσω το κλειδί.
Έκανα στάση δευτερολέπτου, του πέρασα το δεύτερο κλειδί απ'τ' ανοιχτό παράθυρο και πήρα στα γρήγορα το δρόμο του γυρισμού.
Κι όπως έλεγε μια γιαγιά γειτόνισα όταν ήμουν μικρή.
Τα... μπρος μου και μη... τα πίσω μου, κόρη μου, τα μπρος μου και μη τα πίσω μου!
Ή σε απλά ελληνικά.....όπου φύγει...φύγει!


Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

Κάντε κι εσείς μια ευχή





Σας έχω νέα.
Θυμάστε βέβαια πως όταν μετακομίσαμε (πέρυσι τον Ιούνιο) στα ανατολικά προάστεια, ήρθαμε με σκοπό να φτιάξουμε το δικό μας σπίτι.
Μέχρι τότε  είμαστε υποχρεωμένοι να συγκατοικούμε με τον μπαμπά και τον αδελφό μου, έτσι ώστε να έχω την "βοήθεια" της παρουσίας τους κοντά στα παιδιά, όταν εμείς λείπουμε στη δουλειά.
Στο σπίτι των Αθηνών μείνανε οι δυό μεγάλοι γιοί.
Ευθύς εξ'αρχής μπήκαν μπροστά οι διαδικασίες της οικοδομής, οι οποίες όμως στέφθηκαν με την απόλυτη...... αποτυχία!
Από τότε μέχρι τώρα που γράφω, όλα μα ...ΟΛΑ πήγαν στραβά κι ανάποδα.
Δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους για ποιά και πόση καντεμιά μιλάω!
Δεν πρόκειται να κουράσω αναλύοντας τη γρουσουζιά που παίχτηκε όλους αυτούς τους μήνες, γιατί δεν έχει κανένα νόημα.
Αυτό που έχει σημασία είναι πως ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τα πράγματα άρχισαν να φτιάχνουν κι οι διαδικασίες μπήκαν σε μια σειρά.
Ουσιαστικά δηλαδή τώρα αρχίζουν οι διαδικασίες της ανοικοδόμησης.
Γίνανε οι επαφές με τους πολιτικούς μηχανικούς, τους αρχιτέκτονες, τους τοπογράφους και τις επόμενες μέρες θα υπογραφούν τα χαρτιά.
Το σπίτι το αναθέσαμε σε μεγάλη εταιρεία η οποία θα το έχει παραδώσει μέσα στους επόμενους 4 με 5 μήνες απ'την στιγμή που υπογράψουμε.
Επιτέλους άρχισα πάλι να ονειρεύομαι και να κάνω σχέδια.
Κάτι που επιμελώς απέφευγα όλο το προηγούμενο διάστημα.
Εύχομαι μέσα απ'την ψυχή μου σύντομα να είμαστε στο χώρο μας γιατί η συγκατοίκηση παιδιά δεν είναι καθόλου...... μα καθόλου εύκολη υπόθεση.
Τα νεύρα όλων μας είναι στην τσίτα.
Μέχρι το μεγάλο αστροπελέκι μου έλεγε τις άλλες.."μαμά, μου λείπει ο χώρος μου".
Πόνεσε η καρδιά μου σας λέω!
Τον αγκάλιασα και του είπα να παρακαλάει να πάνε όλα καλά για να είμαστε γρήγορα στο σπίτι μας.
Βάλτε κι εσείς ένα χεράκι!
Σας έχω εμπιστοσύνη. Αν όλοι μαζί κάνετε από μια τόση δα μικρούλα ευχή...δεν μπορεί!
Θα συμβεί! 



Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

Μεταξύ σκύλας και χάρυβδης...

A μα πια!
Έφτασα στο αμήν!
Κόψε το λαιμό σου, του είπα, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις. Θες διάβασε...θες μη διαβάσεις, εσένα αφορά και κανένα άλλον.
Μιλάω για το μεγάλο αστροπελέκι, που φέτος τά'χει φορτώσει στον κόκορα.
Γυρίζουμε το βράδυ απ'τις δουλειές μας, ο πατέρας του κι εγώ και τότε θυμάται πως δεν έχει κάνει τα μαθήματά του.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή χαζολογάει δεξιά κι αριστερά.
Χρειάζεται δηλαδή κάποιον να τον ελέγχει για να κάνει τα ...αυτονόητα.
Κουράστηκα να φωνάζω, να εκνευρίζομαι και να εξαπολύω στερήσεις και τιμωρίες.
Έβγαλα λοιπόν ένα μικρό λογίδριο (με πολύ θυμό στη φωνή ομολογουμένως) και δήλωσα πως από δω και πέρα έχει την απόλυτη ευθύνη των πράξεών του.
Αν χρειαστεί κάπου την βοήθειά μου θα την έχει, αλλά έλεγχο δεν πρόκειται να του ξανακάνω.
Πονηρή όμως γαρ.....τηλεφώνησα και στη δασκάλα να την ενημερώσω.
"Τό'δωσα" κανονικότατα τ'αστροπελέκι.
Κι η άλλη μη χάσει ευκαιρία "θα τον εξετάζω καθημερινά", μου είπε.
Άντε να δω τώρα πώς θα πορευτεί που έχει μπλέξει μεταξύ σκύλας και χάρυβδης.
Άντε να δω...


Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009

Να με χαίρεστε...τυχεροί!





Τα σκεφτόμουν τα γενέθλια αυτά μέρες.
Παράπαια μεταξύ χαρούμενης προσμονής και κατάθλιψης.
Πώς είναι δυνατό ρε γαμώτο, τα νούμερα να λένε άλλα από αυτά που εσύ αισθάνεσαι;.
Γιατί μέσα μου (μη σου πω κι έξω μου.. ) δεν νιώθω παραπάνω από τριάντα χρονών.
Κι έρχονται τα βρωμομαθηματικά (καλά έκανα και πάντα τα σιχαινόμουν) να μου τα βγάλουν αλλιώς κι αλλιώτικα...
Σιχτίρ!
Κι έφτασαν, που λέτε και φέτος τα γενέθλια μου.
Κυριακή 11 του Γενάρη!
Ξυπνώ το πρωί και βλέπω δίπλα μου δυο μάτια να με κοιτάζουν μ'αγάπη.
Ο άντρας μου!
Με τραβάει στην αγκαλιά του και μου λέει "χρόνια πολλά" με φιλιά!
Σηκώνομαι απ'το κρεββάτι και πηγαίνω στο μπάνιο.
Βγαίνοντας αντικρύζω τ'αστροπελέκια να με περιμένουν φωνάζοντας "χρόνια πολλά" και κρατώντας στο χέρι κάτι πρασινάδες που είχαν μαζέψει απ'τον κήπο.
Τοποθέτησα τις πρασινάδες με περίσσεια προσοχή ( δυό ζευγάρια μάτια με παρακολουθούσαν ας έκανα κι αλλιώς!) σε βάζο και τα φίλησα ευχαριστώντας τα.
Καταπιάνομαι να φτιάξω γλυκό, αφού δέχτηκα ευχές απ'τον μπαμπά και τον αδελφό μου.
Το απόγευμα καταφθάνει ο μεγάλος γιός.
Ο άντρας μου σπεύδει να του το σφυρίξει και τον γλυτώνει απ' τα χειρότερα.
Ο δεύτερος γιός ούτε φωνή ... ούτε ακρόαση,
Το απόγευμα περνά γρήγορα, βραδιάζει....
Κάνω μπάνιο και πέφτω για ύπνο. Το τηλέφωνο μουγγό!
 Τον είχα για τα καλά γλυκοπάρει,  όταν άκουσα το κινητό μου.
Η  ώρα 1 και 10 ξημερώματα.
Πριν δω ποιός με καλεί, είχα καταλάβει,....... το σηκώνω.
Φωνή χαρούμενη κι ένοχη  απ'την άλλη πλευρά.
- μανούλα.... χρόνια πολλά!
Φωνή μουτρωμένη από δω.
- σήμερα είναι 12 του μήνα δεν έχω γενέθλια.
- έλα βρε μαμά....έλειπα....ακόμα δεν έχω επιστρέψει....στο δρόμο είμαι...
- κι αυτό τί σημαίνει;...πως όταν ταξιδεύεις δεν μπορείς να σκεφτείς τη μάνα σου;..
- έλα...έλα...σταμάτα παραπονιάρα, να σε χαιρόμαστε!
- και βέβαια να με χαίρεστε και να μακαρίζετε την τύχη σας που σας έτυχα για μάνα!
Τυχεροί.....ε, τυχεροί! 



--