NdGzzpZ9Sli_-Q4Pn0WemvVliwQ Άρες μάρες-Ημερολόγιο ©: Απομεσήμερο Στη Βεράντα

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

Απομεσήμερο Στη Βεράντα


Σαββατιάτικο απομεσήμερο.
Έχουμε φάει, έχουμε μαζέψει το τραπέζι και κάθομαι έξω στη βεράντα.
Ο άντρας μου πήγε να βάλει το ατέλειωτο κορμί του (έτσι είπε, μη γελάτε) να ξεκουραστεί και τ'αστροπελέκια είναι το ένα μπροστά στην τηλεόραση και τ'άλλο μπροστά στον υπολογιστή.
Πάντα με το μυαλό στη μάθηση τα παιδιά μου.......
Με το λαπτοπ μπροστά μου σκέφτομαι τί να σας γράψω.
Κοντεύουμε ένα χρόνο από τότε που μετακομίσαμε εδώ στην εξοχή.
Σ'αυτό το χρόνο που αναγκαστήκαμε να συγκατοικούμε με τον πατέρα και τον αδελφό μου - μέχρι να ετοιμαστεί το δικό μας σπίτι - το μετάνιωσα χιλιάδες φορές.
Όχι τη μετακόμιση και την εγκατάστασή μας εδώ, αυτό ήταν ό,τι σωστότερο έχουμε αποφασίσει ποτέ.
Αλλά τη συγκατοίκηση.
Αν το ξανάκανα απ'την αρχή θα περίμενα να γίνει το δικό μου σπίτι πρώτα ή θα νοίκιαζα κάποιο μέχρι τότε.
Δύσκολο να μπορέσεις να ταιριάξεις την καθημερινότητά σου με κάποιον άλλο.
Ειδικά όταν ο άλλος είναι ηλικιωμένος.
Το στραβό για σένα είναι ο σωστός τρόπος για κείνον.
Και τούμπαλιν...
Κι όταν προσπαθείς να του δώσεις να καταλάβει πως έτσι θα είναι καλύτερα, σου επιτίθεται λέγοντας "είναι το σπίτι μου κι έτσι μ'αρέσει".
Και μένεις να κόβεις φλέβες απ'τα νεύρα σου ή να .... παθαίνεις κατάθλιψη.
Έχω παραιτηθεί απ'το να προσπαθώ.
Το μόνο που κάνω είναι να μετράω το χρόνο μέχρι τον Οκτώβρη, που "πρώτα ο Θεός" θα είναι έτοιμο το σπίτι μας.
Μέχρι τότε, παίρνω βαθιές εισπνοές κι απολαμβάνω τη θέα!




18 σχόλια :

  1. Κορίτσι μου σε καταλαβαίνω απόλυτα, όλοι θέλουμε το δικό μας χώρο, τη δική μας ..μοναξιά όπως λέω συχνά.Σκέψου εμένα που έχω δίπλα μου συνέχεια ένα ηλικειωμένο άτομο και εδώ και ένα μήνα και κάτι προστέθηκε ακόμα ένα , ο θείος μου , ο παππούς μας όπως λέω.Πολλές φορές θυμώνω με τον εαυτό μου που αισθάνομαι έτσι μα πάλι νοιώθω φυλακισμένη και αν δεν είχα το Δημήτρη, εσας τα μπλοκς να με κάνετε ψυχικά παρέα και τη ζωγραφική μου..θα είχα γεράσει και ψυχικά.Κάνε κουράγιο γιατί εσύ έχεις διέξοδο, θωρακίσου γιατί η συγκατοίκηση φέρνει πολλές συγκρούσεις που δεν είχες σίγουρα σκεφτεί και χαλνάει σχέσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Kουράγιο κάνω Αχτίδα ... κουράγιο και υπομονή, αλλά ώρες ώρες ο χρόνος μοιάζει να είναι ατέλειωτος κι η υπομονή..λιγοστεύει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωχ τώρα καταλαβαίνω...
    Πέρασες και περνάς δύσκολα!!
    Οι ηλικιωμένοι όσο και αγαπημένοι κι αν είναι προσπαθώντας να γατζωθούν από τη ζωή που τους αφήνει σιγά σιγά, γίνονται απόλυτοι, απαιτητικοί και εγωϊστές!!
    Παρόμοιες καταστάσεις βιώνω κι εγώ με τους δικούς μου και ιδίως με τον πατέρα μου, που δεν εννοεί να καταλάβει ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται πάντα γύρω από αυτόν!
    Ζούμε σε χωριστά σπίτια αλλά στο ίδιο οίκημα!
    Όπως καταλαβαίνεις... η καθημερινότητά μου μερικές φορές γίνεται απελπιστική!!!

    Δύναμη σου εύχομαι Νιόβη μας!!
    Και δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που @ξαναβρεθήκαμε!!!
    :))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χμ... βλέπω διαλέξαμε το ιδιο μενεξεδί χρώμα...
    Μάλλον η ψυχική μας κατάσταση μοιάζει...
    :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλώς την φιλενάδα μου :)
    Δεν το ξέρεις πως τίποτα δεν είναι τυχαίο;...Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Υπομονή, 3 μήνες μείνανε και θα πάτε κι αλλού ενδιάμεσα ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κρατα ανασες...και καλα εκανες που σταματησες να προσπαθεις ετσι κρατας ενεργεια για υπομονη...ευκολη λεξη δυσκολη στην πραξη της..
    Γι αυτο πιασου απο οπου μπορεις...Και Ο κτωβρης πλησιαζει...Με το καλο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. κοίτα, είναι δύσκολο.
    εστίασε ομως στον χρονο που απομένει.
    βάλε κι ένα όριο στον εαυτό σου, πως για παράδειγμα, αν το σπιτι δεν ειναι έτοιμο τον Οκτώβρη, θα φύγετε ετσι κι αλλιώς, θα νοικιάσετε, κατι θα κανετε.

    τεχνικές ειναι αυτες, το ξερω.
    αλλά πολλές φορές, η ηρεμία μας, βρίσκετε λόγω των τεχνικων.

    δε λες πάλι καλά που ειναι ο αδερφός με τον πατερα και δεν τον έχετε μονιμα; εκει να δεις συγκρούσεις.
    και να μη μπορείς να πεις κουβεντα!
    δε γινεται κι αλλιώς..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Την καλησπέρα μας, απο Βερολινο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. O Oκτώβρης, Γιώτα μου λες πλησιάζει...
    Τότε εμένα γιατί μου φαίνεται τόσο μακρινός; :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Mαριλένα έχεις δίκιο, καλά που υπάρχει κι ο αδελφός...
    Μόνο να... όταν ο αδελφός είναι ιδιάζουσα περίπτωση και έχει την ανάγκη σου, τότε εχεις και τη δική του έννοια....
    Άσε.. όταν λέω πως είμαι μόνη μου, κυριολεκτώ..
    Όλοι έχουν τ'αδέλφια τους να μοιράζονται τέτοιες καταστάσεις, εγώ τίποτα :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. εντάξει. τότε θα σκέφτεσαι, πως σε λίγους μηνες, θα είστε στο δικό σας σπιτι και ναι μεν θα έχετε την έννοια πατέρα κι αδερφού, αλλά οταν το βραδυ θα κλεινει η πορτα του σπιτιου, θα είστε μονοι.

    μεγάλο πράμα, σίγουρα!

    αυτές τις καταστασεις τις μοιράζεσαι με τον σύντροφο σου και το μεγάλο σου παιδί.
    κι όταν μεγαλώσουν τ' αστροπελέκια, εκει να δεις μοιρασμα!!

    το ζω ήδη με την Ελενη-αλλιώς-λεγεμε-στήριγμα :)

    κοιτα να ελλατώσεις την πιεση κι όλα θα γινουν καλυτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Νά'σαι καλά Μαριλένα μου, σ'ευχαριστώ!
    Ειναι παρηγοριά τα μεγάλα μου αγόρια κι ο άντρας μου, αν δεν είχα κι αυτους.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. γιατι κουραστηκες! Ομως που θα παει θα ρθει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Καλημέρα :)

    Αυτό με την συγκατοίκηση το ξέρω, δράμα. Τους αγαπάς αλλά σε τρελαίνουν. Υπομονή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή


--