NdGzzpZ9Sli_-Q4Pn0WemvVliwQ Άρες μάρες-Ημερολόγιο ©: Οκτωβρίου 2008

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Ο ηλίθιος killer...





Ότι έχουμε σκύλο σας το έχω πει, ότι είναι όμως ένα εντελώς ηλίθιο σκυλί σας το'πα;...
Δεν νομίζω...
Μερικές φορές σκέφτομαι πως ο τύπος που συνέλαβε τη φιγούρα του Ρανταπλάν στον Λούκυ Λουκ, θα πρέπει να είχε στο μυαλό του τον Δία.
Για να καταλάβετε....
Βγαίνω το πρωί για τη δουλειά, με το που με βλέπει ξαπλώνει ανάσκελα, λυγίζει το κορμί και περιμένει να τον χαιδέψω στην κοιλιά.
Του ρίχνω ένα βαριεστημένο βλέμμα του τύπου: άσε μας πουλάκι μου πρωί πρωί ακόμα δεν έχει ανοίξει το μάτι...και τον προσπερνώ.
Ο Δίας παραμένει στην ίδια θέση όσο εγω ανοίγω την γκαραζόπορτα, μπαίνω στο αυτοκίνητο, βγαίνω απ'το γκαράζ, κατεβαίνω απ'το αμάξι, κλείνω την γκαραζόπορτα, ξαναμπαίνω μέσα και ξεκινάω να φύγω.
Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή το παίρνει πια απόφαση κι αποφασίζει να σηκωθεί!!....
Ο χαζός μας σκύλος όμως έχει μια ιδιοτροπία που την ανακαλύψαμε όταν μετακομίσαμε στην εξοχή....μισεί θανάσιμα τις γάτες!
Όταν βλέπει γάτα ούτε αγριεύει, ούτε γαβγίζει φρενιασμένα όπως ίσως θα υπέθετε κανείς.
Αντίθετα.... την παρακολουθεί αμίλητος με τεντωμένα όμως τα αυτιά του.... κι όταν -πριν λίγο καιρό κατάφερε να πιάσει κάποια- τότε ανακαλύψαμε τη δεύτερη φύση του Δία....αυτήν του σκύλου-killer!
Βρε τί του φώναζα, τί του αγρίευα, τί τον τραβούσα....δεν καταλάβαινε κανένα και τίποτα.
Την είχε βουτήξει και θα την έπνιγε αν δεν απέδιδαν οι φωνές και το τράβηγμα που του έκανε ο άντρας μου κι έτσι γλύτωσε το έρμο το γατί.
Γάτα μες τον κήπο μας δεν μπαίνει όπως καταλαβαίνετε ούτε γι'αστείο.
Αφού όμως δεν μπορούσε να επιδοθεί με άνεση στο αγαπημένο του σπορ, το κυνήγι των γατών, ο κύριος Δίας έψαξε κι ανακάλυψε ένα σημείο του φράχτη που είναι χαμηλότερο.
Άρχισε λοιπόν να το σκάει για να κυνηγήσει με την άνεσή του ό,τι από γάτα κυκλοφορεί στη γειτονιά (και είναι δεκάδες οι άτιμες! ).
Τον πήρα είδηση την πρώτη φορά που το έσκασε γιατί τον είδα ξαφνικά να περιφέρεται περιχαρής έξω από το σπίτι κι όταν τον φωναξα μου κούνησε μεν την ουρά, αλλά συνέχισε να στέκεται κάτω από το δέντρο και να κοιτάει επίμονα ανάμεσα στα κλαδιά του όπου είχε σκαρφαλώσει η γάτα στην προσπάθειά της να του ξεφύγει.
Τον μάζεψα μέσα και του έβαλα τις φωνές. Κατέβασε τα μάτια κι όση ώρα του τά'ψελνα αυτός κοιτούσε το πάτωμα.
Πολύ σύντομα όμως αποδείχτηκε  μεγάλη....... Παξινού!
Ο τύπος έπαιζε θέατρο, γιατί μετά από λίγες μέρες το ξανάσκασε για να γυρίσει σπίτι καμαρωτός καμαρωτός έχοντας στο στόμα μια πνιγμένη γάτα που την απώθεσε έξω από την πόρτα μας!
ΤΟ ΗΛΙΘΙΟ ΣΚΥΛΙ δεν φτάνει που έκανε τη κουτουράδα του, έφερε και τα ενοχοποιητικά στοιχεία!
Λίγη ώρα αργότερα κατέφθανε ωρυόμενη η ιδιοκτήτρια της γάτας.
Το τί άκουσα δεν περιγράφεται.
- Θα μας φάει τα παιδιά το σκυλί σας, ούρλιαζε.
- Καλέ ποιό;...αυτό το χαζό;....για τον Δία συζητάμε μαντάμ...ας μην υπερβάλλουμε.
- Αφού ξέρατε ότι είνα άγριο έπρεπε να το έχετε δεμένο.
- Δεν είναι άγριο κυρία μου, με τις γάτες έχει ένα.....θέμα
 - Να τον δένετε...μου έφαγε την καλύτερη γάτα μου, τί θα πώ τώρα στην κόρη μου;
- Ότι έχετε μια γάτα λιγότερη ίσως;......
Μη σας ζαλίζω, η γυναίκα ήταν έξαλλη κι η αλήθεια είναι πως είχε τα δίκια της.
Ο δολοφόνος καθόταν σε μια άκρη της βεράντας και παρακολουθούσε με ....χαμηλωμένα μάτια τον καυγά.
Τον άφησα δεμένο στα κάγκελα μέχρι την άλλη μέρα που πήγαμε κι αγοράσαμε συρματόπλεγμα και ψηλώσαμε τον φράχτη.
Όση ώρα βοηθούσα τον άντρα μου να το τοποθετήσουμε μουρμούραγα: "ούτε για τα παιδιά μου δεν έβαλα πρόσθετα κάγκελα στα μπαλκόνια.....".




Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

Κερνάω!!!!

Την προηγούμενη Πέμπτη σταμάτησα τη δουλειά.
Στις 4,30 που σχολούσα είπα "καλό απόγευμα" κι έκλεισα πίσω μου την πόρτα για πάντα.
Έτσι απλά, χωρίς να ξέρουν πως δεν θα ξαναπάω.
Δεν χαιρέτησα κανένα, δεν είπα αντίο σε κανένα. Εννοείται πως είχα ειδοποιήσει την εργοδοσία εγκαίρως και είχα υπογράψει τα ανάλογα χαρτιά της εθελουσίας αποχώρησης.
Πέραν αυτού ουδέν.
Κι αυτό γιατί  τους 10 μήνες σ'εκείνο το γραφείο ήταν οκάδες η απαξίωση που εισέπραξα και ειλικρινά, δεν μου άξιζε.
Δεν το έκανα ..εκδικητικά, απλά δεν άντεχα να πω λόγια που δεν πίστευα κι ούτε ειναι του χαρακτήρα μου η προσποίηση.
Έφυγα λοιπόν ήσυχα κι αθόρυβα, έτσι ακριβώς όπως πήγα.
Παρασκευή πρωί έφευγαν τα πρώτα βιογραφικά ...προς πάσαν κατεύθυνση!
Ούτε και ξέρω πόσα έχω στείλει.
Τρίτη με Τετάρτη έχω αρχίσει να ψιλοπανικοβάλομαι πως δύσκολα θα βρω δουλειά στον τομέα που ψάχνω.
Και Πέμπτη πρωί (χθες) φτάνω στα γραφεία γνωστής εταιρείας στο Μαρκόπουλο.
Είναι μεσημέρι κι οι υπάλληλοι μπαινοβγαίνουν για τσιγάρο και κολατσιό, είναι η ώρα του διαλείμματός τους.
Με περιεργάζονται με διακριτικότητα, το ίδιο κάνω κι εγώ όσο περιμένω.
Μετά από κανα τέταρτο υπομονή με οδηγούν στο γραφείο του διευθυντή. Μ'έχει πιάσει το απαισιόδοξό μου, δεν περιμένω τίποτα καλό να βγεί, ως εκ τούτου έχω στα χείλη ένα ευγενικό χαμόγελο όσο τον ακούω να μου αναλύει την πολιτική της εταιρείας του, που όσοι με γνωρίζουν καλά μόνο, θα καταλάβαιναν πως είναι το χαμόγελο της ....ηττοπάθειας.
Όσο πιο πολλά μου λέει εκείνος, τόσο πιο πολύ πείθομαι εγώ πως πάει να με σουτάρει με ευγενικό τρόπο.
Ούτε κατά διάνοια να σκεφτώ πως δεν είχε λόγους ο άνθρωπος να χάνει χρόνο αν δεν του έλεγε κάτι το βιογραφικό μου.
Όταν μετά από αναλυτικότατη περιγραφή των διαδικασιών (πληρωμές, άδειες, ωράρια κλπ κλπ) με ρώτησε αν έχω κάποια απορία ή ήθελα κάτι να ρωτήσω, το μόνο που βρήκα να πω ήταν:  "δεν νομίζω, με καλύψατε απόλυτα".
Και τότε πέφτει η ερώτηση: "αν υποτεθεί πως μας κάνετε και φυσικά θέλετε κι εσείς από πότε μπορείτε να εργαστείτε σε μας;"
Εκεί ξύπνησα απ'τον νιρβάνα μου.
- Άμεσα, του λέω.
- Έχετε στείλει κι άλλα βιογραφικά; με ρωτάει
- Μάλιστα έχω στείλει
- Σας έχουν απαντήσει;
- Περιμένω μέχρι τέλος αυτής της βδομάδας, που είναι η αυριανή μέρα.
- Πολύ καλά θα σας ειδοποιήσουμε μέχρι αύριο αν είναι να ξεκινήσετε από Δευτέρα.
Ο καλός Θεός με κράτησε και δεν ούρλιαξα ή στη χειρότερη.....δεν χοροπήδησα απ' τη χαρά μου;....
Κατάφερα να φύγω... κιουρία και να μη ξεφτιλιστώ με εκδηλώσεις που αρμόζουν σε δεκαπεντάχρονα.
Καταλαβαίνετε τώρα πώς περίμενα σήμερα όλη τη μέρα ε;.....με το ένα μάτι στο τηλέφωνο ήμουν, μόνο στο λαιμο δεν το κρέμασα!
Ώσπου κάποια στιγμή  έπρεπε να πάω  στο μπάνιο και τότε εν τω μέσω του ...πιπι.....ακούω το τηλέφωνο.
Δεν φαντάζεστε πώς πετάχτηκα!...τα βρακιά τα ανέβαζα στο δρόμο.
Μόνο αέρα δεν φώναξα...
Κι άκουσα το πολυπόθητο:
Την Δευτέρα στις 8,00 να είστε εδώ με την ταυτοτητά σας, το ΑΦΜ, τον ΑΜ του ΙΚΑ, κλπ, κλπ...για να γίνει η πρόσληψή σας!
ΚΕΡΝΑΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!!!!! 



Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008

Πάντα υπάρχει λόγος .. ευτυχίας!

Καλημέρα!
Το πρωί την ώρα που ξεπροβόδιζα στη βεράντα τ'αστροπελέκια για το σχολείο , είδα τη θάλασσα απέναντι κι αισθάνθηκα τυχερή!
Τυχερή που αξιώθηκα να ζω μακριά από την πόλη - έκτρωμα (έτσι καταντήσαμε την Αθήνα μας), τυχερή που μπορώ να βλέπω τη θάλασσα απ' τη βεράντα μου, τυχερή που ανασαίνω την μυρωδιά της.
Σήμερα πήγα για μια δουλειά  στο τοπικό ΚΕΠ, σε κάποιο σημείο του δρόμου λοιπόν το αυτοκίνητο πηγαίνει παράλληλα με το κύμα..
Το βλέπεις δίπλα σου σαν αμίλητο συνεπιβάτη να σε ακολουθεί.
Πάντα εκείνο το σημείο του δρόμου με συνεπαίρνει!
Τελικά υπάρχουν τόσο πολλοί λόγοι για τους οποίους θα πρέπει να νιώθουμε ευτυχία!! .....

Φιλιά πολλά σε όλους σας!




 

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2008

40 και....

"Παρ'όλο που η αγγελία σας λέει καθαρά μέχρι 40 ετών,
πιστεύω πως και οι.....40και,   έχουν ψυχή (και δεν είναι για "καλή ψυχή")
και σας αποστέλλω το βιογραφικό μου.
 
 
 
Με εκτίμηση"


Αυτό το ιμειλ το έστειλα χθες σε εταιρεία σαν συνοδευτικό του βιογραφικού μου.



Άει σιχτιρ πια με τα όρια και τους ρατσισμούς κάθε είδους!




Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2008

Ζητείται.....

Μαζευτείτε να μου συμπαρασταθείτε, γι'αυτό δεν είναι οι φίλοι;
Δεν είμαι καλά παιδιά, καθόλου καλά.
Τώρα που ξεκίνησαν τα σχολεία, τα πράγματα έχουν δυσκολέψει αφάνταστα για μένα.
Τις μέρες που τ'αστροπελέκια έχουν αγγλικά, φτάνω σπίτι με την ψυχή στο στόμα για να τους πάω στο φροντιστήριο και πάντα φτάνουμε καθυστερημένοι.
Παρ'όλο που άλλαξα το ωράριό μου και κανόνισα να φεύγω νωρίτερα!
Αυτά βλέπεις είναι τα αρνητικά του να ζεις στην εξοχή και να εργάζεσαι στο κέντρο......
Έχω μπει στη διαδικασία να'χω το νου μου για καμμιά δουλειά πιο κοντά στο σπίτι, στην γύρω περιοχή.
Αλλά μ'έχουν πιάσει τρελλά άγχη.
Θα βρω;....κι αν δεν βρώ τί θα κάνω;....
Και τώρα είναι μόνο αγγλικά, ούτε σκέψη για κολυμβητήριο που έκαναν μέχρι πέρυσι....
Για έχετε το νου σας κι εσείς.....
Ψάχνουμε για δουλειά στην Ανατολική Αττική με συνεχές κι όχι διακεκομένο ωράριο....
Για αμοληθείτε βρε παιδιά...
Άντε να σας χαρώ!


--