NdGzzpZ9Sli_-Q4Pn0WemvVliwQ Άρες μάρες-Ημερολόγιο ©: 2008

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

Ζω..........ακόμα!

M'"έφαγε" εκείνο το Κυριακάτικο κάλεσμα της φίλης μου της Άντζελας.
Σας περιμένω, μου είπε, για φαγητό. Θα μαζευτούμε το μεσημέρι σπίτι μου μερικοί φίλοι.
Χάρηκα...
Και πήγαμε.
Και πολύ γελάσαμε.
Και πολύ φάγαμε.
Και πολύ φχαριστηθήκαμε.
Και σηκωθήκαμε να φύγουμε το απόγευμα.
Όλες τις ώρες που ήμασταν εκεί είχα πίσω απ'την πλάτη μου μια πόρτα ανοιχτή (για τα τσιγάρα), να μπάζει ψοφόκρυο.
Η αλήθεια είναι πως δεν πολυέδωσα σημασία.
Την Δευτέρα στη δουλειά ένιωσα την πρώτη αδιαθεσία.
Την Τρίτη μ' επισκέφτηκαν τα πρώτα ρίγη. Στην αρχή υπέθεσα πως θα πουν τα "χρόνια πολλά", θα κάτσουν λίγο και θα ξεκουμπιστούν να φύγουν.
Αντί αυτού εκείνα ήρθαν και κατσικώθηκαν.
Την Τετάρτη πήγα στη δουλειά ...οργανωμένη, είχα στην τσάντα μου κουτί με χαρτομάντηλα, ντεπόν και βιταμίνες C.
Καταλαβαίνετε πως γυρίζοντας την Τετάρτη το βράδυ σπίτι, η διαδρομή που ακολούθησα ήταν συγκεκριμένη....έπεσα στο κρεββάτι.
Έτσι έκανα ρεβεγιόν παρέα με τα αντυπυρετικά, τα αναβράζοντα δισκία και τις εντριβές.
Ανήμερα σύρθηκα μέχρι το μπάνιο, για να κάνω τρέμοντας ένα καυτό ντους και να ξαναγυρίσω με τρεμάμενα πόδια στο κρεββάτι.
Τη δεύτερη μέρα των χριστουγέννων έκατσα το μεσημέρι στο τραπέζι να φάω με την οικογένεια.
Σαν την τρελλή.
Κουκουλωμένη με μια χοντρή ζακέτα, με το μαλλί μαζεμένο μ'ενα λαστιχάκι, τα χείλη σκασμένα και έχοντας παντελή έλλειψη από γεύση και όσφρηση.
Σα να είχα βγει απ'τις ιλουστρασιόν σελίδες του marie claire ένα πράμα.
Ποιά Ζιζέλ και ποιό τοπ μόντελ!
Όλες ωχριούσαν μπροστά στη λάμψη και την ομορφιά μου!
Να μη ξεχάσω να αναφέρω πως όλες τις μέρες έχω στο πάτωμα δίπλα απ'το κρεββάτι μου, τί άλλο;.....το σεσουάρ!
Με το που νιώθω τα πρώτα ρίγη να έρχονται, πιάνει δουλειά το σεσουάρ κάτω απ'το πάπλωμα.
Καταπληκτικό αποτέλεσμα!
Σήμερα είναι η πρώτη μέρα που αισθάνομαι καλύτερα, αλλά παραμένω κλινήρης!
Φανταστικό εορταστικό τετραήμερο έτσι;...
Δεν μπορείτε να πείτε!

Χρόνια Πολλά σε όλους σας!

Και Υγεία παιδιά......Υγεία πάνω απ'όλα!


Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Ελευθερία όχι...αναρχία

H blog+O-σφαιρα με κάλεσε σε παιχνίδι.
Προσωπικά μ'εκνευρίζουν τα μπλογκοπαίχνιδα.
Αυτό που κάποιος ξεκινά κάτι και μετά από λίγο σε όποιο μπλογκ και να μπεις βλέπεις το ίδιο θέμα να επαναλαμβάνεται, σαν ίωση που εξαπλώνεται, ποτέ δε μου γέμισε το μάτι.
Παρ΄όλα αυτά μου είναι δύσκολο να αρνηθώ προσκλήσεις, ειδικότερα όταν συμπαθώ κάποιον.
Μου φαίνεται πως θα πληγωθεί ή θα στενοχωρεθεί και σε καμμία περίπτωση δεν θέλω να γίνω αιτία για κάτι τέτοιο.
Έτσι λοιπόν, θα της κάνω το χατήρι να γράψω κάτι που να περιλαμβάνει τις λέξεις: "αναρχία, συναίσθημα, πέφτω, δίνω, τέλος" και μάλιστα κάτι αληθινό!

Από τα πρώτα βιβλία που διάβασα όταν ήμουν έγκυος στον πρώτο μου γιό ήταν το "ελευθερία όχι αναρχία", φοβερό βιβλίο!
Ακόμα θυμάμαι το συναίσθημα που είχα στο τέλος.
Αισθανόμουν απόλυτα ικανή να χειριστώ οποιαδήποτε κατάσταση.
Επεδίωκα μάλιστα ν'ανοίγω κουβέντα με τις φίλες μου γύρω απ'το θέμα, για να μπορώ να δίνω μικρές "διαλέξεις" γύρω απ'τον άψογο, κατ'εμέ, τρόπο που ο συγγραφέας χειριζόταν απλές, αλλά και πιο σύνθετες, καταστάσεις με τους μικρούς μπόμπιρες.
Ακόμα και σήμερα υπάρχουν φορές που το ξεφυλλίζω για να καταλήξω  να πέφτω με τα μούτρα στο διάβασμά του και να ανακαλύπτω πάντα κάτι καινούργιο!

Μη περιμένετε από μένα να καλέσω άλλους να συνεχίσουν....  :)





Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Σιωπή





Aπό την προηγούμενη βδομάδα μοιάζει νά'χουν περάσει αιώνες.
Γίνανε τόσα πολλά αυτές τις τελευταίες μέρες.
Πολλά και άσχημα.
Με επίκεντρο όλων,       ένα θάνατο.
Τον Άδικο θάνατο ενός παιδιού.
Ενός παιδιού που θα μπορούσε να είναι το δικό μου ή το δικό σου.
Επέλεξα να παραμείνω σιωπηλή όλες αυτές τις μέρες, διαβάζοντας....... ακούγοντας δηλώσεις και λόγια ...λόγια.....λόγια.
Κάποιες φορές μπήκα στον πειρασμό να φωνάξω.. "ΣΚΑΣΜΟΣ, επιτέλους".
Δεν έχω να πω τίποτα.
Νιώθω πως έχουν ειπωθεί όλα.
Παράλληλα έχω την αίσθηση πως τέτοιες στιγμές, είναι καλύτερα να σωπαίνει κανείς.
........................................................................................................................





Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Τ'αποτελέσματα της κάλπης

Σας ανακοινώνω τα αποτελέσματα όπως είχα υποσχεθεί.
Σας τα ανακοινώνω από σήμερα το βράδυ, διότι αύριο έχω κομμωτήρια, ψώνια, γενικά τρέξιμο και δεν προβλέπεται να σας δω και να με δείτε.
Λοιπόν, το 45,83% ψήφισε "όχι, μ'αρέσει πολύ έτσι όπως είναι".
Και πολύ καλά έπραξε, διότι ποιός τρέχει τώρα για συνεργεία και μαστόρους και ποιός μπλέκει μες τις γιορτές με ανακαινίσεις;
Το βαριόμουν αφάνταστα κι όσο οι πρώτοι κονταροχτυπιόντουσαν με τους δεύτερους  το 41,67% δηλαδή, που λέγανε "δεν είναι κακή ιδέα", τόσο έχανα τον ύπνο μου.
Είπαμε, να σας δώσω το δικαίωμα να αποφασίσετε "πριν από μας, για μας", αλλά όχι ό,τι κι ό,τι.
Μόνο αυτό που με βολεύει και θέλω.
Δεν θέλω αντιρρήσεις και διαμαρτυρίες του τύπου "και πού να ξέρουμε τί θες;", διότι εμμέσως πλην σαφώς σας καθοδήγησα.
Τί, ότι είναι δώρο σας είπα (για να σας πιάσω στο συναίσθημα).
Τί, πως τα δώρα δεν τα πετάμε σας είπα, τί άλλο θέλατε δηλαδή για να καταλάβετε;
Αλλά μπαααα.....χαμπάρι εσείς..
Εκεί, επιμονή, "δεν είναι κακή ιδέα" και "δεν είναι κακή ιδέα".
Όλη τη βδομάδα μου σπάσατε τα νεύρα.
Τελικά ήρθατε δεύτεροι και πολύ το φχαριστήθηκα.
Αμ πως!
Εκείνοι όμως που μου έκαναν τα νεύρα τσατάλια, ήταν εκείνοι οι τρεις.
Για κείνους τους τρεις....ατάσθαλους λέω.
Τον ένα που ψήφισε "σαφέστατα ναι, αυτό είναι χάλια".
(Χάλια είναι τα μούτρα σου βρε, που θα μου πεις εμένα χάλια το μπλογκάκι μου.Που σου δώσανε το δικαίωμα της ψήφου και νόμισες πως έχεις την εξουσία να κρίνεις και να ακυρώνεις, κάφρε, ε, κάφρε!).
Και τους άλλους δυό που τόλμησαν να ψηφίσουν "βρε δεν με παρατάς, την έννοια σου νομίζεις πως έχω;"
Εσάς τώρα τί να σας πω;
Στην ευγένεια παίρνετε υπό το μηδέν.
Διότι εγώ μπορεί να το βάζω σαν επιλογή, αλλά εσείς οφείλετε να μη τη χρησιμοποιήσετε.
Γκέγκε;
Όχι πήραμε αμπάριζα και τα σαρώνουμε όλα.
Άντε γιατί α!



Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2008

Μουντά χριστούγεννα








Δεκέμβρης πιά!
Μα πότε κιόλας έφτασε το τέλος αυτής της χρονιάς;...
Ούτε που το κατάλαβα.
Πέρυσι, όπως και κάθε χρόνο, τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη στόλιζα το σπίτι.
Λαμπάκια παντού, μέσα κι έξω απ'αυτό και το δέντρο να δεσπόζει στην είσοδο και να μας δυσκολεύει το μπες βγες.
Όμως κανείς δεν διαμαρτυρόταν.
Τις νύχτες άναβα όλα τα φωτάκια και καθόμουν δίπλα στο αναμμένο τζάκι περιμένοντας τον άντρα μου να γυρίσει απ'το μαγαζί.
Τα φετινά χριστούγεννα θα μας βρουν "φιλοξενούμενους" στο σπίτι του παππού.
Τ'αστροπελέκια έχουν για δωμάτιο το καθιστικό-σαλόνι.
Το σπίτι είναι άνετο δε λέω, όμως δεν είναι το σπίτι μας.
Η διάθεση μου για στολίσματα τη φετινή χρονιά είναι μηδενική.
Άσε που όλα τα στολίδια και το δέντρο έχουν μείνει στο πατάρι του σπιτιού της Αθήνας.
Προχτές με ρώτησε το μικρό αστροπελέκι
- Μαμά, δεν θα στολίσουμε;
- Όχι, του είπα, θα στολίσουμε μια και καλή του χρόνου που θα είμαστε σπίτι μας.
Όμως τα λυπάμαι. Δεν θέλω να είναι "μουντά" τα χριστούγεννά τους.
Μάλλον θα το μπαλώσω το πράμα με τίποτα στολίδια γύρω γύρω και λαμπάκια.
Κι ας μην έχουμε δέντρο, ίσα για το καλό που λένε.
Αυτό θα κάνω!


 

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Για περάστε για μία ψήφο...

Το αποφάσισα και το πράττω.
Θα σας βάλω τεστάκι...ή μάλλον όχι τεστάκι, λάθος.
Θα σας βάλω να ψηφίσετε (γιατί δεν θέλω να έχω την ευθύνη και γιατί μ'αρέσει η ιδέα της ψήφου).
Θα ψηφίσετε λοιπόν αν θέλετε ν'αλλάξω το template του μπλογκ μου.
Σιγά...δεν τέλειωσα ακόμα.
Τσ τσ τσ ..πολύ βιαστικοί είστε.
Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. 
Υπάρχουν κάποια δεδομένα που θα πρέπει να λάβετε υπ'όψιν σας.
Αμέσως, με το χέρι προτεταμμένο στο ποντίκι μου είστε.
Περιμένετε πρώτα ν'ακούσετε τα "γιατί" και τα "καθότι" και μετά μου σπρώχνεστε.
Τί το κάναμε εδώ αμέρικαν μπαρ;
Λοιπόν, το τωρινό template έκλεισε σχεδόν ένα χρόνο και με έχει πιάσει μια διάθεση ανανέωσης.
(Κάτι θέλω να αλλάξω, λίγο τη φράντζα, κάτι στο χρώμα...ένα κατιτίς στο διάκοσμο....ακριβώς δεν ξέρω, γι'αυτό μη σας πω και σας γελάσω γιατί δεν είναι καθόλου μες τις προθέσεις μου.)
Ένα το κρατούμενο.
Απ'την άλλη όμως, η φίλη μου η Φερενίκη (που μου το είχε "δωρίσει"), είχε κάνει αρκετό κόπο κι είχε χάσει πολύτιμο για κείνη χρόνο.
Κι εγώ τα δώρα των φίλων μου τα εκτιμώ και τα υπολογίζω και καθόλου δε μου πάει να τα χώσω σ'ένα συρτάρι σαν κάτι χωρίς αξία.
Δύο τα κρατούμενα.
Κι εδώ που τα λέμε εκτός απ'τη διάθεση της ανανέωσης, δεν έχω άλλο λόγο να θέλω ν'αλλάξω τη μόστρα μου διότι πολύ μου αρέσει!
Τρίτο  (και το λουρί της μάνας) κρατούμενο.
Εσείς όμως τί λέτε;...
Άντε καλέ...TΩΡΑ πατάτε το κουμπάκι ...
(Για να δω,.. τί θα ψηφίσετε; )  ;)


Ενημερωτικά:  η κάλπη θα παραμείνει ανοιχτή όλη την ερχόμενη βδομάδα και τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν το επόμενο Σάββατο.




Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2008

Λες;...

Ήμουν μια χαρά και κυριολεκτώ.
Γύρισα προχτές απ'τη δουλειά σπίτι, φίλησα τ'αστροπελέκια και τον άντρα μου.
Καθήσαμε να φάμε και λίγο πριν πέσω για ύπνο πήγα να κάνω μπάνιο.
Εκεί ένιωσα τις πρώτες ενοχλήσεις στο γόνατο αλλά χωρίς να δώσω σημασία.
Μέχρι να βγω απ'το μπάνιο κούτσαινα.
Ο πόνος ήταν οξύς και το κυριότερο ήρθε απ'το πουθενά, μιας και όσο κι αν προσπάθησα δεν θυμόμουν να έχω χτυπήσει.
Από την μια στιγμή στην άλλη κατάντησα σαν εκείνο το παμπάλαιο τραγούδι που λέει: "είμαι ανάπηρος κι έχω ανάγκη απ'τη συμπόνοια σας".
Σύρθηκα ως το κρεββάτι βογκώντας και μουρμουρίζοντας.
Έβαλα μια αλοιφή που είχαμε σπίτι και ξημερώθηκα άυπνη καθώς ήταν αδύνατο να το βολέψω έτσι  ώστε να κλείσω έστω και για λίγο τα ματάκια μου.
Στις παραινέσεις του άντρα μου να το κόψουμε και να βάλουμε ένα ξύλινο να τελειώνουμε, απάντησα με ...αγριοκοίταγμα.
Το πρωί που ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα, ήπια ένα μεσουλίντ (ποιός; εγώ που δεν πίνω ούτε ντεπόν) και πήγα στη δουλειά.
Μέχρι τώρα που σας γράφω πονάω, αλλά πολύ λιγότερο και πλέον υποφερτά.
Κι αναρωτιέμαι.
Βρε μπας κι είναι αρθριτικά;...
Αρθριτικά δεν είναι που παθαίνουν οι γέροι;....
Πού ξέρεις;...μπορεί έτσι να ξεκινάνε...ένας πόνος σήμερα, άλλος πόνος αύριο και στο τέλος να πηγαίνεις με μπαστούνι.
Βρε λες;.... 



Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

Για να μη σας χάσω :)

Άει στο καλό!...
Μια ώρα έγραφα.... (που λέει ο λόγος).
Και πάνω που είχα τελειώσει, είχα μορφοποιήσει το κείμενο και είπα να βρω και μια ωραία εικόνα να εμπλουτίσω την εγγραφή μου, πάω να κάνω την αποθήκευση και......τσαφ!
Το κείμενο εξαφανίστηκε!
Ας είναι καλά ο Παθ και τα τερτίπια του.
Τώρα δε θυμάμαι πώς τα έγραφα κι ούτε έχει και καμμιά ιδιαίτερη σημασία πιστέψτε με.
Γι'αυτό θα σας ενημερώσω, εν συντομία, πως την ερχόμενη βδομάδα (όπως και τις δυο προηγούμενες) είμαι 10,00 - 6,00 στη δουλειά, με αποτέλεσμα να φεύγω πάντα γύρω στις 7,00.
Αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει χρόνος για εγγραφές στο μπλογκ.
Το μόνο που κάνω (κι αυτό όχι κάθε μέρα) είναι να σας διαβάζω όλους, άσχετα αν τις περισσότερες φορές δεν προλαβαίνω να αφήσω ούτε σχόλιο.
Πάντως τα νέα σας τα μαθαίνω.
Θα μου πεις σάμπως την βδομάδα που δε δούλευες έγραφες;....
Όχι....αλλά τό κανα επίτηδες, για να σας προφυλάξω.
Πόσα ν'αντέξετε κι εσείς μ'αυτά που διαβάζετε; Πόσες αντοχές να έχετε;.....Άνθρωποι είστε.
Θα μου πάθετε και τίποτα κι άντε μετά να δω ποιός θα με διαβάζει....ούτε καν εγώ η ίδια σας το υπογράφω.
Γι'αυτό σας λέω....
Αραιά και που..για να μου αντέξετε.
(Προσέχω για να έχω.. ).
Σας γλυκοφιλώ λοιπόν όλους κι εύχομαι μια...
Πολύ Καλή Βδομάδα για όλους μας!








Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

Χειμωνιάζει..

Επιτέλους χειμωνιάζει.
Το μεσημέρι μετά το φαγητό χουχουλιάσαμε καμμιά ωρίτσα στο κρεββάτι με τον άντρα μου βλέποντας (γι'άλλη μια φορά) τα "φιλαράκια".
Απ'το παράθυρο του δωματίου μας βλέπαμε τα κλαδιά των δέντρων που τα φυσούσε ο αέρας.
 - Θυμάσαι; με ρώτησε εκείνος κάνοντάς μου νεύμα να κοιτάξω έξω απ'το παράθυρο.
- Όπως τότε που ήμασταν παιδιά κι είχαμε ακόμα δέντρα στα πεζοδρόμια της γειτονιάς μας και το φθινόπωρο το καταλαβαίναμε από τα φύλλα που πέφταν.
Κούρνιασα πιο κοντά στην αγκαλιά του γνέφοντας "ναι, πράγματι", ενώ σκεφτόμουν γι'άλλη μια φορά πόσο,  μα πόσο τυχεροί είμαστε!



Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008

Ου γαρ έρχεται μόνον.....

Μωρέ πολύ καλά έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.
"Ου γαρ έρχεται μόνον.....".
Γιατί το λέω;...
Γιατί σήμερα είναι γιορτή και μαζί με όλους τους άλλους Μιχάληδες, Ματίνες, Αγγελικές, Σταμάτηδες και δε συμμαζεύεται, γιορτάζει κι η αγαπημένη μου φιλη η Άντζελα.
Την οποία Άντζελα μέχρι πέρυσι, έχοντας ατράνταχτη δικαιολογία το μαγαζί που μας εγκλώβιζε και ήταν ανασταλτικός παράγοντας στο να κάνεις κοινωνική ζωή, έπαιρνα τηλέφωνο της έλεγα  τα χρόνια πολλά, κι απο δω πάν' κι οι άλλοι
Φέτος όμως δεν έχω δικαιολογία.
Πάει το μαγαζί..πουλήθηκε.
Και τί να πεις τώρα στην Άντζελα που δήλωσε ότι μας περιμένει το βράδυ, πως βαριέσαι θανάσιμα;
Πως καλύτερα έχεις να κάτσεις πάνω στο κρεββατάκι σου χαζολογώντας χαζοταινίες στο χαζοκούτι;
(Χαζολογώντας - χαζοταινίες - χαζοκούτι, μωρέ μπράβο ευφράδεια!).
Πως η σκέψη και μόνο ντύσου, στολίσου, νοικοκυρέψου....σου είναι αφόρητη;.
Απαπαπα.....πάει.....γέρασα! 




Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

Νά'ξερες πόσο λυπάμαι..





Είναι πολύ αργά  για να σου δώσω την αγάπη που σου στέρησα όσο ζούσες.
Βλέπεις αυτήν την κρατούσα για κάποιον που - αργά συνειδητοποίησα - δεν έφτανε ούτε στο μικρό σου δαχτυλάκι.
Σ'εκείνον είχα τη μεγάλη αδυναμία.
Εσύ ήσουν πάντα λίγο πιο πίσω στην καρδιά μου.
Θυμάμαι πως πάντα είχαμε προστριβές, ποτέ δεν υπήρξαμε δεμένες, ποτέ δεν μοιράστηκα μαζί σου σκέψεις και συναισθήματα.
Δεν ξέρω τί έφταιξε.
Όμως για κάποιο ανεξήγητο λόγο όταν πέθανες μάτωσε κυριολεκτικά η καρδιά μου.
Ξαφνικά χάθηκαν όλα για μένα.
Γύριζα σπίτι απ'τη δουλειά κι έπεφτα στο κρεβάτι κλαίγοντας με σπαραγμό.
Πέρασα μια φρικιαστική περίοδο περίπου δυο χρόνων, στη διάρκεια των οποίων έκανα βουτιές στην κατάθλιψη.
Τίποτα δεν είχε νόημα για μένα.
Κατηγορούσα τον εαυτό μου γιατί το τελευταίο πρωινό της ζωής  σου έφυγα για τη δουλειά χωρίς να σε φιλήσω.
Χωρίς να σου πω πόσο σ'αγαπούσα.
Μα πώς να στο πω;....σάμπως το'ξερα;
Από τότε σ'όλες τις δυσκολίες της ζωής, έρχεσαι πάντα στον ύπνο μου, σα να θες να μου πεις να μη φοβάμαι, πως είσαι κοντά μου, δίπλα μου.
Θυμάμαι τότε που ήρθες πρώτη φορά μετά το θάνατό σου κι εγώ έκλαιγα και σού'λεγα πόσο λυπόμουν που έφυγες χωρίς να σου πω πόσο πολύ σ'αγαπάω.
Και μετά σού'κανα παράπονα για κείνον.
Κι εσύ χαμογέλασες και μού'πες "μη στενοχωριέσαι, θα του μιλήσω"...και ως δια μαγείας τα πράγματα φτιάξανε, έστω και για λίγο.
Γιατί ο άνθρωπος δεν αλλάζει, πόσο μάλλον όταν έχει γεράσει.
Σήμερα πάλι ρίξαμε καυγά τρικούβερτο. Τώρα όμως δεν τον φοβάμαι πια. Πέρασε ο καιρός που τον έτρεμα.
Τό'χει καταλάβει και τον ενοχλεί.
Περισσότερο όμως τον ενοχλεί που σε υπερασπίζομαι με πάθος.
Λυπάμαι για την αγάπη που σου στέρησα.
Λυπάμαι για τις στιγμές που δεν μοιράστηκα μαζί σου.
Λυπάμαι που υπήρξα ψυχρή κι αδιάφορη.
Λυπάμαι που υποτίμησα το μεγαλείο της ψυχής σου.






Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Ο ηλίθιος killer...





Ότι έχουμε σκύλο σας το έχω πει, ότι είναι όμως ένα εντελώς ηλίθιο σκυλί σας το'πα;...
Δεν νομίζω...
Μερικές φορές σκέφτομαι πως ο τύπος που συνέλαβε τη φιγούρα του Ρανταπλάν στον Λούκυ Λουκ, θα πρέπει να είχε στο μυαλό του τον Δία.
Για να καταλάβετε....
Βγαίνω το πρωί για τη δουλειά, με το που με βλέπει ξαπλώνει ανάσκελα, λυγίζει το κορμί και περιμένει να τον χαιδέψω στην κοιλιά.
Του ρίχνω ένα βαριεστημένο βλέμμα του τύπου: άσε μας πουλάκι μου πρωί πρωί ακόμα δεν έχει ανοίξει το μάτι...και τον προσπερνώ.
Ο Δίας παραμένει στην ίδια θέση όσο εγω ανοίγω την γκαραζόπορτα, μπαίνω στο αυτοκίνητο, βγαίνω απ'το γκαράζ, κατεβαίνω απ'το αμάξι, κλείνω την γκαραζόπορτα, ξαναμπαίνω μέσα και ξεκινάω να φύγω.
Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή το παίρνει πια απόφαση κι αποφασίζει να σηκωθεί!!....
Ο χαζός μας σκύλος όμως έχει μια ιδιοτροπία που την ανακαλύψαμε όταν μετακομίσαμε στην εξοχή....μισεί θανάσιμα τις γάτες!
Όταν βλέπει γάτα ούτε αγριεύει, ούτε γαβγίζει φρενιασμένα όπως ίσως θα υπέθετε κανείς.
Αντίθετα.... την παρακολουθεί αμίλητος με τεντωμένα όμως τα αυτιά του.... κι όταν -πριν λίγο καιρό κατάφερε να πιάσει κάποια- τότε ανακαλύψαμε τη δεύτερη φύση του Δία....αυτήν του σκύλου-killer!
Βρε τί του φώναζα, τί του αγρίευα, τί τον τραβούσα....δεν καταλάβαινε κανένα και τίποτα.
Την είχε βουτήξει και θα την έπνιγε αν δεν απέδιδαν οι φωνές και το τράβηγμα που του έκανε ο άντρας μου κι έτσι γλύτωσε το έρμο το γατί.
Γάτα μες τον κήπο μας δεν μπαίνει όπως καταλαβαίνετε ούτε γι'αστείο.
Αφού όμως δεν μπορούσε να επιδοθεί με άνεση στο αγαπημένο του σπορ, το κυνήγι των γατών, ο κύριος Δίας έψαξε κι ανακάλυψε ένα σημείο του φράχτη που είναι χαμηλότερο.
Άρχισε λοιπόν να το σκάει για να κυνηγήσει με την άνεσή του ό,τι από γάτα κυκλοφορεί στη γειτονιά (και είναι δεκάδες οι άτιμες! ).
Τον πήρα είδηση την πρώτη φορά που το έσκασε γιατί τον είδα ξαφνικά να περιφέρεται περιχαρής έξω από το σπίτι κι όταν τον φωναξα μου κούνησε μεν την ουρά, αλλά συνέχισε να στέκεται κάτω από το δέντρο και να κοιτάει επίμονα ανάμεσα στα κλαδιά του όπου είχε σκαρφαλώσει η γάτα στην προσπάθειά της να του ξεφύγει.
Τον μάζεψα μέσα και του έβαλα τις φωνές. Κατέβασε τα μάτια κι όση ώρα του τά'ψελνα αυτός κοιτούσε το πάτωμα.
Πολύ σύντομα όμως αποδείχτηκε  μεγάλη....... Παξινού!
Ο τύπος έπαιζε θέατρο, γιατί μετά από λίγες μέρες το ξανάσκασε για να γυρίσει σπίτι καμαρωτός καμαρωτός έχοντας στο στόμα μια πνιγμένη γάτα που την απώθεσε έξω από την πόρτα μας!
ΤΟ ΗΛΙΘΙΟ ΣΚΥΛΙ δεν φτάνει που έκανε τη κουτουράδα του, έφερε και τα ενοχοποιητικά στοιχεία!
Λίγη ώρα αργότερα κατέφθανε ωρυόμενη η ιδιοκτήτρια της γάτας.
Το τί άκουσα δεν περιγράφεται.
- Θα μας φάει τα παιδιά το σκυλί σας, ούρλιαζε.
- Καλέ ποιό;...αυτό το χαζό;....για τον Δία συζητάμε μαντάμ...ας μην υπερβάλλουμε.
- Αφού ξέρατε ότι είνα άγριο έπρεπε να το έχετε δεμένο.
- Δεν είναι άγριο κυρία μου, με τις γάτες έχει ένα.....θέμα
 - Να τον δένετε...μου έφαγε την καλύτερη γάτα μου, τί θα πώ τώρα στην κόρη μου;
- Ότι έχετε μια γάτα λιγότερη ίσως;......
Μη σας ζαλίζω, η γυναίκα ήταν έξαλλη κι η αλήθεια είναι πως είχε τα δίκια της.
Ο δολοφόνος καθόταν σε μια άκρη της βεράντας και παρακολουθούσε με ....χαμηλωμένα μάτια τον καυγά.
Τον άφησα δεμένο στα κάγκελα μέχρι την άλλη μέρα που πήγαμε κι αγοράσαμε συρματόπλεγμα και ψηλώσαμε τον φράχτη.
Όση ώρα βοηθούσα τον άντρα μου να το τοποθετήσουμε μουρμούραγα: "ούτε για τα παιδιά μου δεν έβαλα πρόσθετα κάγκελα στα μπαλκόνια.....".




Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

Κερνάω!!!!

Την προηγούμενη Πέμπτη σταμάτησα τη δουλειά.
Στις 4,30 που σχολούσα είπα "καλό απόγευμα" κι έκλεισα πίσω μου την πόρτα για πάντα.
Έτσι απλά, χωρίς να ξέρουν πως δεν θα ξαναπάω.
Δεν χαιρέτησα κανένα, δεν είπα αντίο σε κανένα. Εννοείται πως είχα ειδοποιήσει την εργοδοσία εγκαίρως και είχα υπογράψει τα ανάλογα χαρτιά της εθελουσίας αποχώρησης.
Πέραν αυτού ουδέν.
Κι αυτό γιατί  τους 10 μήνες σ'εκείνο το γραφείο ήταν οκάδες η απαξίωση που εισέπραξα και ειλικρινά, δεν μου άξιζε.
Δεν το έκανα ..εκδικητικά, απλά δεν άντεχα να πω λόγια που δεν πίστευα κι ούτε ειναι του χαρακτήρα μου η προσποίηση.
Έφυγα λοιπόν ήσυχα κι αθόρυβα, έτσι ακριβώς όπως πήγα.
Παρασκευή πρωί έφευγαν τα πρώτα βιογραφικά ...προς πάσαν κατεύθυνση!
Ούτε και ξέρω πόσα έχω στείλει.
Τρίτη με Τετάρτη έχω αρχίσει να ψιλοπανικοβάλομαι πως δύσκολα θα βρω δουλειά στον τομέα που ψάχνω.
Και Πέμπτη πρωί (χθες) φτάνω στα γραφεία γνωστής εταιρείας στο Μαρκόπουλο.
Είναι μεσημέρι κι οι υπάλληλοι μπαινοβγαίνουν για τσιγάρο και κολατσιό, είναι η ώρα του διαλείμματός τους.
Με περιεργάζονται με διακριτικότητα, το ίδιο κάνω κι εγώ όσο περιμένω.
Μετά από κανα τέταρτο υπομονή με οδηγούν στο γραφείο του διευθυντή. Μ'έχει πιάσει το απαισιόδοξό μου, δεν περιμένω τίποτα καλό να βγεί, ως εκ τούτου έχω στα χείλη ένα ευγενικό χαμόγελο όσο τον ακούω να μου αναλύει την πολιτική της εταιρείας του, που όσοι με γνωρίζουν καλά μόνο, θα καταλάβαιναν πως είναι το χαμόγελο της ....ηττοπάθειας.
Όσο πιο πολλά μου λέει εκείνος, τόσο πιο πολύ πείθομαι εγώ πως πάει να με σουτάρει με ευγενικό τρόπο.
Ούτε κατά διάνοια να σκεφτώ πως δεν είχε λόγους ο άνθρωπος να χάνει χρόνο αν δεν του έλεγε κάτι το βιογραφικό μου.
Όταν μετά από αναλυτικότατη περιγραφή των διαδικασιών (πληρωμές, άδειες, ωράρια κλπ κλπ) με ρώτησε αν έχω κάποια απορία ή ήθελα κάτι να ρωτήσω, το μόνο που βρήκα να πω ήταν:  "δεν νομίζω, με καλύψατε απόλυτα".
Και τότε πέφτει η ερώτηση: "αν υποτεθεί πως μας κάνετε και φυσικά θέλετε κι εσείς από πότε μπορείτε να εργαστείτε σε μας;"
Εκεί ξύπνησα απ'τον νιρβάνα μου.
- Άμεσα, του λέω.
- Έχετε στείλει κι άλλα βιογραφικά; με ρωτάει
- Μάλιστα έχω στείλει
- Σας έχουν απαντήσει;
- Περιμένω μέχρι τέλος αυτής της βδομάδας, που είναι η αυριανή μέρα.
- Πολύ καλά θα σας ειδοποιήσουμε μέχρι αύριο αν είναι να ξεκινήσετε από Δευτέρα.
Ο καλός Θεός με κράτησε και δεν ούρλιαξα ή στη χειρότερη.....δεν χοροπήδησα απ' τη χαρά μου;....
Κατάφερα να φύγω... κιουρία και να μη ξεφτιλιστώ με εκδηλώσεις που αρμόζουν σε δεκαπεντάχρονα.
Καταλαβαίνετε τώρα πώς περίμενα σήμερα όλη τη μέρα ε;.....με το ένα μάτι στο τηλέφωνο ήμουν, μόνο στο λαιμο δεν το κρέμασα!
Ώσπου κάποια στιγμή  έπρεπε να πάω  στο μπάνιο και τότε εν τω μέσω του ...πιπι.....ακούω το τηλέφωνο.
Δεν φαντάζεστε πώς πετάχτηκα!...τα βρακιά τα ανέβαζα στο δρόμο.
Μόνο αέρα δεν φώναξα...
Κι άκουσα το πολυπόθητο:
Την Δευτέρα στις 8,00 να είστε εδώ με την ταυτοτητά σας, το ΑΦΜ, τον ΑΜ του ΙΚΑ, κλπ, κλπ...για να γίνει η πρόσληψή σας!
ΚΕΡΝΑΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!!!!! 



Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008

Πάντα υπάρχει λόγος .. ευτυχίας!

Καλημέρα!
Το πρωί την ώρα που ξεπροβόδιζα στη βεράντα τ'αστροπελέκια για το σχολείο , είδα τη θάλασσα απέναντι κι αισθάνθηκα τυχερή!
Τυχερή που αξιώθηκα να ζω μακριά από την πόλη - έκτρωμα (έτσι καταντήσαμε την Αθήνα μας), τυχερή που μπορώ να βλέπω τη θάλασσα απ' τη βεράντα μου, τυχερή που ανασαίνω την μυρωδιά της.
Σήμερα πήγα για μια δουλειά  στο τοπικό ΚΕΠ, σε κάποιο σημείο του δρόμου λοιπόν το αυτοκίνητο πηγαίνει παράλληλα με το κύμα..
Το βλέπεις δίπλα σου σαν αμίλητο συνεπιβάτη να σε ακολουθεί.
Πάντα εκείνο το σημείο του δρόμου με συνεπαίρνει!
Τελικά υπάρχουν τόσο πολλοί λόγοι για τους οποίους θα πρέπει να νιώθουμε ευτυχία!! .....

Φιλιά πολλά σε όλους σας!




 

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2008

40 και....

"Παρ'όλο που η αγγελία σας λέει καθαρά μέχρι 40 ετών,
πιστεύω πως και οι.....40και,   έχουν ψυχή (και δεν είναι για "καλή ψυχή")
και σας αποστέλλω το βιογραφικό μου.
 
 
 
Με εκτίμηση"


Αυτό το ιμειλ το έστειλα χθες σε εταιρεία σαν συνοδευτικό του βιογραφικού μου.



Άει σιχτιρ πια με τα όρια και τους ρατσισμούς κάθε είδους!




Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2008

Ζητείται.....

Μαζευτείτε να μου συμπαρασταθείτε, γι'αυτό δεν είναι οι φίλοι;
Δεν είμαι καλά παιδιά, καθόλου καλά.
Τώρα που ξεκίνησαν τα σχολεία, τα πράγματα έχουν δυσκολέψει αφάνταστα για μένα.
Τις μέρες που τ'αστροπελέκια έχουν αγγλικά, φτάνω σπίτι με την ψυχή στο στόμα για να τους πάω στο φροντιστήριο και πάντα φτάνουμε καθυστερημένοι.
Παρ'όλο που άλλαξα το ωράριό μου και κανόνισα να φεύγω νωρίτερα!
Αυτά βλέπεις είναι τα αρνητικά του να ζεις στην εξοχή και να εργάζεσαι στο κέντρο......
Έχω μπει στη διαδικασία να'χω το νου μου για καμμιά δουλειά πιο κοντά στο σπίτι, στην γύρω περιοχή.
Αλλά μ'έχουν πιάσει τρελλά άγχη.
Θα βρω;....κι αν δεν βρώ τί θα κάνω;....
Και τώρα είναι μόνο αγγλικά, ούτε σκέψη για κολυμβητήριο που έκαναν μέχρι πέρυσι....
Για έχετε το νου σας κι εσείς.....
Ψάχνουμε για δουλειά στην Ανατολική Αττική με συνεχές κι όχι διακεκομένο ωράριο....
Για αμοληθείτε βρε παιδιά...
Άντε να σας χαρώ!


Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2008

Τρικολόρε...

Tί λαχτάρα ήταν κι αυτή σήμερα!
Είπα κι εγώ μετά από 3-4 χρόνια να ξανατολμήσω τις ανταύγειες στο μαλλί. Έτσι για αλλαγή που λένε, για ανανέωση.
Κλείνω που λέτε το ραντεβού και πάω φορτσάτη σήμερα το πρωί στο κομμωτήριο.
Μου φτιάχνουν καφεδάκι και παίρνω ένα περιοδικό  να "ενημερωθώ" γύρω από τη μόδα περιμένοντας την .....αλλαγή στο λουκ μου.
Όλα καλά.
Μετά από λίγο έρχεται η κομμώτρια "φίρμα".
Ανασηκώνει μια τούφα μαλλί και το κοιτά με κριτικό μάτι.
Στρέφεται στον πίνακα με τα δείγματα, παίρνει ένα από αυτά, το βάζει πάνω στο μαλλί μου κι αποφασίζει...."αυτό θα κάνουμε".
Συμφωνώ κι αποχωρεί.
Σε λίγο καταφθάνει μια από τις κοπελίτσες.
Σέρνει ένα τρόλει με διάφορα τζάτζαλα πάνω του, μεταξύ των οποίων ένα μπολάκι με το γνωστό θαλασσί μίγμα, κομμάτια αλουμινόχαρτου χτένες και βούρτσες (οι οποίες- άσχετο -  δεν χρειάζονται επί του παρόντος) κι αρχίζει το έργο.
Μου τυλίγει το μαλλί σα το ψητό έτοιμο για το φούρνο και με αφήνει να απολαύσω τον καφέ μου.
Διαβάζω το περιοδικό,....το τελειώνω.
Στο ενδιάμεσο έρχεται η "φίρμα" ξετυλίγει ένα από τ'αλουμινόχαρτα, κοιτά με ανασηκωμένο φρύδι και ξανατυλίγει το ψητό...
Παρακολουθώ την κουβέντα της διπλανής που ετοιμάζεται σε δυό μήνες ν'ανεβεί νυφούλα τα σκαλιά της εκκλησίας και ρωτά τη "φίρμα" πόσο θα της κοστίσει το πακέτο "χτένισμα-μακιγιάζ" και αν θα μπορεί να χτενίσει παράλληλα  τη μαμά και την αδελφή της ....κι όταν αρχίζω να ψιλοβαριέμαι ξανάρχεται η μικρή για να μου προτείνει.
"περάστε παρακαλώ στο λουτήρα".
Και περνάω στο λουτήρα για να εγκατασταθώ εκεί για την επόμενη μιάμιση ώρα.
Στην αρχή τις είδα πάνω απ'το κεφάλι μου να ανταλλάσουν βλέματα και μισές κουβέντες. Μετά, όταν το πασπάτεμα στο μαλλί έπαιρνε ώρα με καθησύχασαν πως "να, είναι λίγο πιο ανοιχτές και θα τις σκουρήνουμε".
Όταν όμως έβγαλαν την πετσέτα απ'το μαλλί μπροστά στον καθρέφτη για να με χτενίσουν, έπαθα τρία απανωτά εγκεφαλικά.
Οι ανταύγειες ήταν σε τρεις αποχρώσεις....
Ξεκινούσε η τούφα από ξανθό, συνέχιζε στη μέση με κόκκινο...για να καταλήξει στην άκρη......πορτοκαλί!
Διαβεβαίωσα τη "φίρμα" πως δεν επρόκειτο να φύγω από κει μέσα με το κεφάλι μου....ουράνιο τόξο κι απαίτησα να επανορθώσουν.
Το βλέμμα μου είχε σκοτεινιάσει και  αφού δήλωσα πως το αποτέλεσμα ήταν απαράδεκτο, κάθησα αμίλητη παρακολουθώντας τη φίρμα να έχει χάσει το γεμάτο αυτοπεποίθηση βλέμμα της και να προσπαθεί να με καθησυχάσει.
Όσο εγώ δεν ανταποκρινόμουν και συνέχιζα να παρακολουθώ αμίλητη, τόσο ο πανικός της μεγάλωνε.
Τελικά με είχαν στον λουτήρα γύρω στη μιάμιση ώρα.
Το κεφάλι μου είχε πάρει φωτιά και τα νεύρα μου επίσης......
Στο τέλος όμως "τό'σωσαν" και κατάφεραν το αποτέλεσμα να είναι το....επιθυμητό.
Ναι, μπορώ να πω ότι μου αρέσουν πολύ, απλά έχω την απορία.
Αν δεν αντιδρούσα θα με χτένιζαν και θα με άφηναν να φύγω με το μαλλί ...τρικολόρε;






Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

Πληρώνω...πληρώνεις...πληρώνουμε!




Οι δυο βδομάδες που πέρασαν είχαν δυό πράγματα που επαναλαμβάνονταν με φοβερή επιτυχία!
Τρέξιμο και πληρωμές........... πληρωμές και τρέξιμο.
Πρώτα πρώτα πλήρωσα το τίμημα της...υπόσχεσής μου.
Για τις σχολικές τσάντες λέω και τις υποσχέσεις που δίνω ......
Έσκασα λοιπόν τα πρώτα 70 ευρουλάκια κι είπα μέσα μου: "καλά να πάθεις, άλλη φορά να σκέφτεσαι δυο φορές πριν υποσχεθείς στ'αστροπελέκια!"
Μετά έφτασε η μέρα του αγιασμού.
Kαι πολύ χαρήκαμε που ξεκίνησαν τα σχολεία και που απ'το καινούργιο σχολείο μας βλέπουμε στα πενήντα μέτρα τη θάλασσα!....και  τί ωραία σκιά που κάνουν οι ευκάλυπτοι και τα πεύκα στην αυλή του!....και τί καλά που θα γνωρίσουμε καινούργιους φίλους!
......Και ύστερα ........ήρθαν οι μέλισσες!
Πρώτα πρώτα το πούλμαν χρεώνει 90 ευρώ το κάθε παιδί για το πήγαινε - έλα από.... και προς το σχολείο.
Που σημαίνει πως εγώ που έχω δύο ήθελα 180 τα οποία έσκασα την αμέσως επόμενη μέρα.
(παρένθεση: ακόμα περιμένω την απόδειξη που έχω ζητήσει.. κλείνει η παρένθεση).
Αφού λοιπόν εξασφαλίσαμε την μετακίνησή μας, πήγαμε όλο χαρά με τις καινούργιες τσάντες για μάθημα την πρώτη μέρα!
Και μου γύρισαν τα σκασμένα κραδαίνοντας  μια λίστα μεγαλύτερη απ' το μπόι τους το καθένα!
"μαμά...μαμά...η κυρία μας είπε ν'αγοράσουμε κάποια πράγματα".
Τα "κάποια πράγματα" ήταν ......η Άρτα και τα Γιάννενα!
Τα τετράδια, τα μολύβια, οι μαρκαδόροι, τα ψαλίδια, τα ντοσιέ και τα χαρτόνια μας φτιάξαν ένα ωραιότατο λογαριασμό από 45 ευρώπουλα.
Αν νομίζετε όμως πως τελειώσαμε μ'αυτά, γελιέστε.
Μετά από ενδελεχή (τί είπα πάλι η γυναίκα!) έρευνα αγοράς, τους έγραψα σε γνωστό φροντιστήριο αγγλικών του οποίου η φήμη είναι ανάλογη με τα δίδακτρα που χρεώνει.
Έτσι, σκάσαμε κι εκεί τα πρώτα 310 ευρώ από τα 1100 του συνόλου και φύγαμε με δυο καινούργιες λίστες για ν'αγοράσουμε τα βιβλία των αγγλικών, αυτή τη φορά.
Τα οποία βιβλία μας στοίχισαν 175 ευρώ - μετά την έκπτωση παρακαλώ...!
Με τούτα και με κείνα δηλαδή φύγαν τα πρώτα 780 ευρώ και ...ψυχανεμίζομαι πως θά'χουμε συνέχεια.
Βλέπετε στο παιχνίδι τώρα θα μπουν και τα αουτσάιντερ...
Για κάτι δάσκαλους της μουσικής και των αγγλικών στο σχολείο λέω...που όλο και κάτι θα θέλουν κι εκείνοι με τη σειρά τους!
Γίνεται να τους αφήσουμε παραπονούμενους;......
Δεν γίνεται....
Ντροπή! 











Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008

Γραφτήκαμε....γραφτήκαμε!

Συγνώμη που άργησα να σας ενημερώσω αλλά χθες γύρισα απ'τη δουλειά σε κακό χάλι κι έπεσα με τα μούτρα στο κρεβάτι.
Είχε μεσολαβήσει ένα πέσιμο (ευτυχώς ανώδυνο) με την μοτοσυκλέτα του άντρα μου στην επιστροφή για το σπίτι κι ένα στομάχι που μετά από καιρό αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να κάνει αισθητή την παρουσία του και να "ταιστεί" με zantac.
Ας είναι...
Την Δευτέρα το πρωί που λέτε κίνησα για το καινούργιο σχολείο έχοντας στην τσάντα μου ό,τι μπορείτε να φανταστείτε από "χαρτούρα".
Τί λογαριασμούς της ΔΕΗ, τί τα ενδεικτικά, τί πιστοποιητικά!
Είχα σκεφτεί όλα τα ενδεχόμενα κι είχα φροντίσει να καλύψω τα νώτα μου σε κάθε περίπτωση.
Ο κύριος διευθυντής έκανε την εμφάνισή του γύρω στις 9,30, ήταν όμως ευγενέστατος.
Κράτησε μόνο ένα από τα χαρτιά που κουβαλούσα στην τσάντα μου και μου είπε να μείνω ήσυχη,  τα παιδιά θα γραφτούν στο σχολείο τους.
Στην ερώτησή μου (αυτό μας καίει) από πού ακριβώς και τί ώρα θα περνάει το πούλμαν, μου απάντησε πως δεν είχε  βγεί ακόμα το πρόγραμμα και πως θα ξέρει μεθαύριο στον αγιασμό.
Μου είπε επίσης πως τα υπόλοιπα χαρτιά θα πάνε υπηρεσιακά από το προηγούμενο σχολείο και να μην ανησυχώ.
Το σχολείο τελικά είναι ένα κτίριο σε αρκετά καλή κατάσταση, που από την αυλή του βλέπεις τη θάλασσα, (θά'ναι δε θά'ναι εκατό μέτρα μακρύτερα).
Ο προαύλιος χώρος είναι μεγάλος με μπασκέτες και στην άκρη πεύκα κι ένας ευκάλυπτος ρίχνουν τη σκιά τους στην αυλή.
Όλα καλά λοιπόν....καλύτερα μάλιστα απ΄το σχολείο που κανονικά ανήκε ο δρόμος μας, μιας κι εκείνο στεγαζόταν σ'ένα παλιό σπίτι, χωρίς καν θέρμανση.
Έτσι ετοιμαζόμαστε την Πέμπτη για τον αγιασμό.
Το Σάββατο που μας πέρασε αγοράσαμε και τις καινούργιες τσάντες (αυτές που είχα υποσχεθεί!).
Πάτησα πόδι στην επιθυμία τους να πάρουν εκείνες που είχαν κάτι τέρατα επάνω τους.
Ο μεγάλος ψιλοβούρκωσε αλλά όταν με είδε αποφασισμένη, άλλαξε γνώμη και διάλεξε μια με τον spiderman, o oποίος spiderman μπροστά στις άλλες παραστάσεις φάνταζε αγγελάκι, σας διαβεβαιώ.
Εύχομαι νά'χουμε όλοι, παιδιά, δάσκαλοι και γονείς μια ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!! 




Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2008

Πάσα στην πάσα...





Πολύ είχα χαρεί όταν μετακομίσαμε στην εξοχή.
Κι ακόμα περισσότερο όταν πληροφορήθηκα πως σ'αυτες τις περιοχές (που θεωρουνται "απομακρυσμένες")  η Νομαρχία διαθέτει  πούλμαν για την μεταφορά των παιδιών από και προς το σχολείο.
Μεγαλεία, σκέφτηκα....Εύγε στη Νομαρχία.
Έτσι κίνησε ο άντρας μου την Τρίτη που μας πέρασε να γράψει τα παιδιά στο καινούργιο σχολείο.
Απλή η διαδικασία.
Στα χέρια  είχαμε το χαρτί της μεταγραφής από το προηγούμενο σχολείο με τις σφραγίδες, τις υπογραφές...με όλα του τα κομφόρ τέλος πάντων.
Τίποτα δεν του έλειπε.
Ένα χαρτάκι μούρλια, που όμως δεν χρησιμοποιήθηκε, τουλάχιστον όχι μέχρι  τη στιγμή που γράφω αυτές τις αράδες.
Ξεκινά ,που λέτε,  το πρωί ο άντρας μου για το σχολείο γύρω στις 8.
Εγώ έμεινα σπίτι να τον περιμένω να γυρίσει για να φύγουμε μαζί για το γραφείο.
Κάνω το μπάνιο μου, ντύνομαι, χαζεύω στην τηλεόραση,.......πουθενά ο άντρας μου.
Κάποια στιγμή με παίρνει τηλέφωνο.
"Θα αργήσω, μου λέει, εδώ είναι μόνο μια δασκάλα κι ο διευθυντής ο οποίος κάνει τις εγγραφές θά'ρθει κατά τις εννιά".
Οκ, τί να κάνουμε τώρα;...περίμενε, του λέω.
Στις 9,30 με ξαναπαίρνει...ναι...ναι...καλά καταλάβατε. Ο κύριος διευθυντής δεν είχε κάνει ακόμα την εμφάνισή του.
Ντρεπότανε;.....το'παιζε ντίβα;....θα σας γελάσω και δεν είναι στις προθέσεις μου.
Είχε λέει κάποια δουλειά. Τώρα αυτές τις δουλειές των δημοσίων υπαλλήλων τις ξέρουμε όλοι καλά,....
Αρχίζω να "ανεβάζω θερμοκρασία".
"Πες σ'αυτή τη δασκάλα που είναι εκεί να του τηλεφωνήσει να έρθει, τί θα πει έχει δουλειά; φωνάζω στο τηλέφωνο...κι εσύ έχεις δουλειά και καθυστερείς αυτή τη στιγμή".
Ο άντρας μου πιο "χαμηλών τόνων" άνθρωπος, με καθησυχάζει.
"καλά, καλά....φύγε εσύ για το γραφείο μην αργήσουμε κι οι δυό και θά'ρθω κι εγώ".
Έτσι νόμιζε..
Διότι όταν επιτέλους έκανε την εμφάνισή του ο κύριος διευθυντής ήταν για να μας κάνει την καρδιά  περιβόλι.
Το σχολείο λέει είναι υπερπλήρες.
Σε αίθουσες που θά'πρεπε να είναι 20 παιδιά, έχει 30 κι αρνιόταν πεισματικά να γράψει έστω κι ένα ακόμα.
"Κι ο υπουργός ο ίδιος νά'ρθει" είπε στον άντρα μου, "άλλα παιδιά δεν παίρνω, να πάτε στο διπλανό σχολείο".
(Και μου τό'χε πει ο υπουργός....."Νιόβη άμα θες να πάω να τον παρακαλέσω....στα πόδια του να πέσω"...  )
Αυτό που θά'πρεπε να κάνει ο υπουργός, ρε φίλε,  άλλο ήταν και δεν το είχε πράξει, εσένα θα παρακαλούσε;...ήμαρτον Κύριε!
Εμείς, εδώ που τα λέμε, κανένα πρόβλημα δεν είχαμε να πάμε στο διπλανό κτίριο.
Διότι και πιο καινούργιο είναι σε σχέση με το πρώτο που στεγάζεται σε ένα παλιό σπίτι και πιο σύγχρονο και καλύτερο προαύλιο χώρο διαθέτει.
Πήγαμε όμως εκεί, όπου ανήκει λέει ο δρόμος μας.
Χάρηκε, που λέτε ο άντρας μου...."κάθε εμπόδιο σε καλό" σκέφτηκε.
Με το μούρλια χαρτί λοιπόν στο  χέρι, πέρασε στο απέναντι κτίριο σκεπτόμενος πως σε καλό μας βγήκε η αναποδιά.
Έτσι νόμιζε.
Διότι ο καινούργιος διευθυντης του δήλωσε πως  τα πούλμαν του σχολείου του δεν περνάνε από το σπίτι μας......
"Δεν μπορείτε να τα φέρνεται και να τα παίρνετε εσείς;" ρώτησε ηλίθια.
Αν μπορούσαμε ρε φίλε θα πέφταμε στην ανάγκη σου;.... Εργαζόμενοι είμαστε...φεύγουμε στις επτάμιση το πρωί και γυρίζουμε στις επτά τ'απόγευμα..
Κι εδώ ξεκίνησε η τηλεφωνική "μάχη" μεταξύ των δυο στρατοπέδων.
"Ας έρχονται με το δικό μας πούλμαν", έλεγε ο πρώτος διευθυντής, "και να περνάνε σε σας μόνα τους, αυτό δεν κάναμε και πέρυσι;".
Παρένθεση: τα δυό σχολεία έχουν πενήντα μέτρα απόσταση το ένα από το άλλο, αλλά είναι πάνω σε κεντρικό δρόμο.
"Πριτς.. " απαντούσε ο δεύτερος διευθυντής, "αυτό έγινε  και δεν ξαναγίνεται, διότι αν συμβεί το οτιδήποτε στα παιδιά, θα βρω τον μπελά μου".
Το να συνοδεύει κάποιος δάσκαλος αυτά τα δέκα παιδάκια που "περισσεύουν" από το ένα σχολειο στο άλλο, τσιμουδιά.....
Ξέρω...ξέρω....έχω τρελές απαιτήσεις.
Να μη τολμήσω να πω και την ακόμα πιο τρελή μου σκέψη, πως θα μπορούσε το δρομολόγιο του πούλμαν να διαμορφωθεί έτσι ώστε να περιλαμβάνει και μια περιοχή λίγο πιο πέρα απ'την εμβέλειά του....διότι καταλαβαίνω πως είναι θρασύτατη ακόμα και σαν σκέψη!
Μπαλάκι που λέτε τα παιδιά, άλλαζαν χέρια από τον ένα διευθυντή στον άλλο κι άκρη δε βρισκόταν.
Στο τέλος είπαν στον άντρα μου πως θα έκαναν συμβούλιο την Πέμπτη και να τηλεφωνήσουμε να μάθουμε.
Τηλεφωνάμε......δεν είχαν βρει λέει ακόμα λύση - σιγά μην εύρισκαν- και να πάρουμε την Παρασκευή.
Φυσικά ούτε την Παρασκευή υπήρξε λύση.
Αυτό που έκαναν όμως, ήταν να μας πασάρουν τα τηλέφωνα δυό άλλων σχολείων και να μας πουν να δούμε αν κάποιο από αυτά μπορεί να μας "καλύψει".
Πάσα μας έκαναν το μπαλάκι οι άνθρωποι και μας άφησαν να τρέξουμε στο γήπεδο!
Τηλεφώνησα η ίδια στα δυό σχολεία.
Στο πρώτο δεν μου απάντησε ποτέ κανείς, διότι η ώρα που πήρα ήταν "προχωρημένη" για τα δημοσιουπαληλικά δεδομένα.
ΜΙΑ Η ΩΡΑ το μεσημέρι κι εγώ η θρασύτατη περίμενα να βρίσκεται ο δημόσιος υπάλληλος δάσκαλος στο γραφείο του!
Έχω μεγάλο θράσος, το ξέρω.
Στο δεύτερο όμως υπήρξα πιο τυχερή.
Μετά από πολλά κουδουνίσματα μου απάντησε ο διευθυντής αυτοπροσώπως παρακαλώ...και μου είπε πως ναι, τα σχολικά τους μπορούν να περάσουν από την περιοχή μας και να πάω τη Δευτέρα να γράψω τα παιδιά.
Τώρα εγώ γιατί δεν αφήνομαι να το χαρώ ακόμα;...
Θα σας πω την Δευτέρα......άσε να δούμε πρώτα... 










Σάββατο, 30 Αυγούστου 2008

Η υπόσχεση

Διάβασα τον καημό της Γιώτας και θυμήθηκα τί με περιμένει.
Διότι πέρυσι τη σκαπουλάρησα....
Εξήγησα δηλαδή στ' αστροπελέκια μου, πως οι τσάντες τους ήταν μια χαρά και δεν συνέτρεχε λόγος αλλαγής τους.
Τους είπα πως δεν είναι σωστό να αλλάζουμε τσάντες μόνο και μόνο επειδή είδαμε την τάδε διαφήμιση.
Πως άλλα παιδάκια δεν έχουν ούτε τ'απαραίτητα..κλπ....κλπ....
Αράδιασα με λίγα λόγια όλα τα "κλασικά" επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι γονείς από καταβολής κόσμου......και τα έπεισα.
Έτσι παρέμειναν με τις τσάντες που είχαν από πρόπερσι αφού πρώτα με έβαλαν να τους υποσχεθώ πως "του χρόνου" (δηλαδή φέτος) θα αγοράσουμε καινούργιες.
Έλα όμως που οι τσάντες βγήκαν "σκυλιά"..
Τίποτα δεν έχουν πάθει.....ούτε ένα σκίσιμο....κάτι που να δικαιολογεί την αντικατάστασή τους....
Μόλις όμως πήγα κάτι να πω, κάτι μασημένα πως και καλά εμείς όταν πηγαίναμε σχολείο τη βγάζαμε με την ίδια τσάντα από την πρώτη μέχρι την έκτη κι ότι βλέπαμε καινούργια στο γυμνάσιο......έγινε επανάσταση.
Άρχισαν τα κλάματα και τις φωνές και στο τέλος χρησιμοποίησαν το πιο ισχυρό τους ατού.
- το υποσχέθηκες, μου είπαν κι εκεί πάνω κατέθεσα τα όπλα.
Από βδομάδα πάμε για τσάντες.

(Πάω να ξαναδιαβάσω την εγγραφή της Γιώτας ...να ενημερωθώ)







Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

"Έ κ π λ η ξ η" ....ηλίου!

Βραδινή χαλάρωση μετά τη δουλειά στη βεράντα του σπιτιού.
Απέναντι το φεγγάρι έχει μόλις αρχίσει να βγαίνει έχοντας ένα κόκκινο χρώμα λες και πήρε ολόκληρο φωτιά!
Το μικρό αστροπελέκι έχει  κάνει το μπάνιο του κι έρχεται έξω να καληνυχτίσει.
Βγαίνοντας αντικρύζει την εικόνα που μόλις περιέγραψα και γουρλώνοντας τα μάτια  λέει γεμάτο απορία:
"Πω πω μαμά!......... έχει έ κ π λ η ξ η  ηλίου;





Πέστε μου.....δεν θά'πρεπε οι μητέρες να παίρνουμε βαρέα κι ανθυγιεινά;....
Διότι πόσο ν' αντέξω πια η δόλια η μάνα;....
Πόσο γερή κράση θα πρέπει να έχω για να μη "με στείλουν" τέτοιου είδους απορίες;
Μήπως γι'αυτό από κείνη τη μέρα έχω  μόνιμα ένα ηλίθιο χαμόγελο στο στόμα;
(Να δεις που το πέρασα το εγκεφαλικό, αλλά ήταν ελαφρύ και το προσπέρασα....) 




Κυριακή, 17 Αυγούστου 2008

Γλωσσοπλάστης..

Τέλος κι οι φετινές διακοπές...
Ποιές διακοπές θα μου πεις;  αφού δεν πήγες πουθενά.
Τί σημασία έχει.
Η ψυχολογία μετράει κι εμένα αυτές τις δυο βδομάδες η ψυχολογία μου .. "διακόπευε".
Ξυπνούσα αργά, κοιμόμουν τα μεσημέρια, πήγαινα αργά για ύπνο τα βράδια.....
Γενικώς "ραχάτευα" (τί γλωσσοπλάστης που έχω γίνει Θεέ μου!)..
και μεταξύ μας, ....πολύ το φχαριστήθηκα.
Απ'αύριο όμως "το διάλειμμα τέλος, τα κεφάλια μέσα".....

@#$&.....δεν βρίσκω τη λέξη που ταιριάζει....

(σκέτα το "γμτ" δεν με καλύπτει... )

(σκατα ...γλωσσοπλάστης είμαι τελικά) :P :P 




Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2008

Αλλού η θάλασσα κι αλλού το πλοίο..

Eίναι η .... καλοκαιρινή μου αγάπη.
Welcome και ring tone στο κινητό μου.
Είναι το τραγούδι που σιγοψιθυρίζω σχεδόν όλη μέρα.
Κι αυτό που, μόλις μ'ακούσουν, σπεύδουν να το σιγοντάρουν μαζί μου τ'αστροπελέκια.
Θέλω να το μοιραστώ μαζί σας όπως κάθε τι που αγαπώ.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Hf6-vXqoMqw]




Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2008

Ωραία που είναι η ζωή!







Ωραίες είναι οι διακοπές!
Ακόμα κι όταν δεν πας πουθενά....ακόμα κι όταν μένεις σπίτι.
Τώρα θα μου πείτε πως εγώ δεν πρέπει να μιλάω γιατί εδώ στην εξοχή που μετακομίσαμε, είμαστε σε μόνιμες διακοπές...all the year!
Παρ'όλα αυτά η διάθεση είναι τελείως διαφορετική απ' τον προηγούμενο καιρό που πηγαινοερχόμουν στο γραφείο.
Πιο χαλαρή, πιο "δε βαριέσαι"......έτσι όπως αρμόζει να είναι στη συγκεκριμένη περίοδο!
Το πρωϊνό περιλαμβάνει άραγμα στη βεράντα με τη φραπεδιά δίπλα, θέα τη θάλασσα και το λαπτοπ "πρώτη μούρη", μη τυχόν και μας ξεφύγει και τίποτα!
Τ'αστροπελέκια εξαφανισμένα στους φίλους τους.
Αργότερα θα πάμε για μπάνιο.
Επιστροφή για φαγητό και μεσημεριανή "σιέστα" και τ'απόγευμα κοντινές ή πιο μακρινές βόλτες στα παραλιακά μαγαζιά-ζαχαροπλαστεία (ως επί το πλείστον).
Τα βράδυα περιλαμβάνουν καινούργιο άραγμα στη βεράντα με κουβεντολόι περί ανέμων και υδάτων ως αργά........

Ωραία που είναι η ζωή!


(την ερχόμενη Δευτέρα γυρίζουμε στη δουλειά .....το διάλειμμα τέλος, τα κεφάλια μέσα!)


--