Tου Παιδιού Σου Το Παιδί..

Αυτή η παροιμία πολύ με είχε απασχολήσει στο παρελθόν.
Θυμάμαι πως ρωτούσα την συγχωρεμένη την μάνα μου
-μα καλά, είναι δυνατόν; πώς γίνεται να αγαπάς πιο πολύ το εγγόνι σου από μένα που είμαι παιδί σου;
Κι εκείνη - ίσως για να μη με στενοχωρήσει - μου έλεγε πως όχι δεν αγαπούσε τα παιδιά μου πιό πολύ από εμένα, πως ήταν ίδια η αγάπη.
Παρ'όλα αυτά η απορία παρέμενε μέσα μου γιατί όποιον άλλον παππού ή γιαγιά ρωτούσα άκουγα την ίδια φράση "μα ναι, δεν υπάρχει καμμιά σύγκριση, είναι άλλο πράγμα!.. "
Μία μάλιστα πολύ νέα κι εκείνη γιαγιά μου είπε επί λέξη..    "είναι έρωτας!"..
Αυτές τις οκτώ μέρες ζωής του Πρίγκηπά μου λοιπόν, που τρέχω σαν παλαβή μετά την δουλειά να περάσω πέντε λεπτάκια να τον δω και μετά να γυρίσω σπίτι.
Αυτές τις οκτώ μέρες που μου έχει κυριεύσει το μυαλό, την καρδιά και την σκέψη μου.
Αυτές τις οκτώ μέρες που είναι το επίκεντρο όλης της οικογένειας και το κυριότερο και πιο αγαπημένο θέμα συζήτησης.. το ξανασκέφτηκα.
Και κατέληξα..
Πως δεν είναι μεγαλύτερη η αγάπη στο εγγόνι απ'ότι στο παιδί σου.
Απλά όταν αποκτάς εγγόνι το παιδί σου είναι πια μεγάλος άντρας ή γυναίκα και το εγγόνι ένα μικρό πλάσμα που τρέμεις να είναι καλά , να μη  πάθει, να μην αρρωστήσει...
Κι έτσι όπως γέρνεις συναισθηματικά περισσότερο σε κάποιο αδύναμο πλασματάκι, με αυτή την έννοια "παραγκωνίζεται" το παιδί (που πια δεν έχει την ανάγκη επ'αυτής της βάσης) και προτεραιότητα πια παίρνει το εγγόνι...
Δεν είναι λοιπόν μεγαλύτερη η αγάπη κι ας με συγχωρέσουν οι "συνάδελφοι" παπούδες και γιαγιάδες.
Είναι που αισθάνεσαι πως το παιδί σου έγινε κι εκείνο με την σειρά του γονιός και ανάγκη πια μεγαλύτερης προστασίας έχει εκείνο το μικρό πλασματάκι που έφερε στον κόσμο.
Προσωπικά όταν κοιτώ τον γιό μου να κρατά τον Πρίγκηπά μου αγκαλιά, νιώθω την καδιά μου να ξεχειλίζει από αγάπη και για τους δυό, με τον Πρίγκηπα να προηγείται γιατί η αγάπη για κείνον συμπληρώνεται κι από άπειρη τρυφερότητα!!
Σας φιλώ γλυκά και φεύγω να πάω να δω τον Πρίγκηπα ο οποίος παρεπιπτόντως έχει ανοίξει πια και τις ματάρες τους και κοιτά τριγύρω με μεγάλη περιέργεια ...

O Πρίγκηπάς Μου!

Γεννήθηκε χθες το απόγευμα.
12/03/12 στις 04,00 μ.μ.
Ο πρίγκηπάς μου είναι  3420 kg, με κατάμαυρο πολύ και μακρύ μαλλί ("γυρίζει" προς τα έξω πίσω στο σβερκάκι του), ίδιος ο πατέρας του και με την ολόλευκη επιδερμίδα της μαμάς του.
Συνδυασμός φ ο β ε ρ ό ς!!!
Έχω χάσει τον ύπνο μου..
Έχω χάσει  το μυαλό μου μαζί του!
Έχω ξετρελλαθεί!


 Νά'σαι πάντα καλά μωρό μου.

Ο Θεός να σ'έχει ευλογημένο και να σε "σκεπάζει" σε κάθε βήμα της ζωής σου.

Καλή Σαρακοστή!

Kαθαρά Δευτέρα σήμερα.
Βροχερή και κρύα!
Αρχή μιας μακράς περιόδου νηστείας.
Δεν με ενοχλεί να νηστεύω.
Δεν με δυσκολεύει να στερούμαι το κρέας, το αυγό, το τυρί..
Εκεί που δυσκολεύομαι είναι το να προχωρήσω ένα βήμα παραπάνω.
Σ'αυτό που είναι η ουσία της νηστείας.
Να συγχωρέσω όσους με πείραξαν.
Να παραβλέψω κακίες και πισώπλατες μαχαιριές.
Να αγαπήσω τον συνάνθρωπο.
Να γίνω καλύτερη σαν άνθρωπος.
Ας είναι...
Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα κάνω και πάλι την προσπάθειά μου.
Βοηθάτε όμως κι εσείς..
Μη με πολυτσιγκλάτε...
Μη με προκαλείτε...
Αφήστε με...
Θέλω ν'αγιάσω και δεν μπορώ

Καλή Σαρακοστή σε όλους!!

Φεύγεις..

Σαν παιδί σε λάτρευα.
Σαν ενήλικας είχαμε τρομερές κόντρες.
Και στην μια και την άλλη περίπτωση πάντα σε φοβόμουν.
Τα τελευταία δέκα χρόνια απλά .. με απογοήτευες ολοένα και περισσότερο.
Και οι κόντρες έγιναν μεγαλύτερες κι εντονότερες.
Κάθομαι και σε κοιτάω βυθισμένο στον κόσμο σου.
Παρακολουθώ με αγωνία το στήθος σου να ανεβοκατεβαίνει προσπαθώντας να πάρεις ανάσα.
Ένα αδύναμο κουβαράκι από κόκκαλα πάνω στο κρεββάτι.
Προσπαθώ να σε ταίσω.
Καταπίνεις με δυσκολία την αλεσμένη τροφή και σε κάθε κουταλίτσα πνίγεσαι.
Τα μάτια είναι συνεχώς κλειστά και η ανάσα δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο.
Φεύγεις....

Πάει Ο Παλιός Ο Χρόνος!

Πάει ο παλιός ο χρόνος.
Πότε πρόλαβε ρε παιδιά να παλιώσει;
Σαν χθες ακόμα γιορτάζαμε την έλευσή του.
Και δώστου χαρές..
Και δώστου γλέντια..
Και δώστου ευχές..
Και τώρα .. πάει..
Πέρασε..
Πάλιωσε..
Κι ήρθε η ώρα να τον αποχαιρετήσουμε λέει..
Όχι ότι ήταν κι ότι καλύτερο..
Στριμμένος ήταν κι ανάποδος.
Μη σου πω ότι ήταν και ό,τι χειρότερο μας έχει βρει τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Παρ'όλα αυτά επιμένω πως πέρασε πολύ γρήγορα.
Μέχρι να πούμε καλή χρονιά, βρεθήκαμε να τσουγκρίζουμε κόκκινα αυγά κι αμέσως μετά να αερίζουμε τα μάλλινα.
Και μεθαύριο...δεύτε τελευταίον ασπασμόν.
Χαρήκαμε που σε είδαμε, άντε στο καλό και εις άλλα με υγεία.
Γιατί μόνο αυτό μας έμεινε πια.
Η υγεία..
Παρηγοριά... μιας και δεν έχουμε τίποτα άλλο.
Στραγγίξαμε..
Και φοβάσαι πια και να αρρωστήσεις.
Ανεβάζεις πυρετό κι ανεβαίνει κι ο τρόμος σου.
Θα βρω γιατρό ή θα πέσω πάνω σε απεργία;
Θα μου καλύψει τα φάρμακα το ΙΚΑ ή θα τα πληρώσω κι αυτά απ'την τσέπη μου;
Η οποία τσέπη, παρεπιπτόντως, είναι όχι μόνο άδεια αλλά και τρύπια.
Ουστ λοιπόν παλιοχρόνε..
Και καλού κακού μην αρχίσετε τα "καλώς ήρθες" και τα "πόσο χαιρόμαστε που σε βλέπουμε" και τα "σας περιμέναμε πως και πως" κι άλλες τέτοιες αηδίες στον καινούργιο.
Γιατί ένα είναι βέβαιο..
Κλώνος του προηγούμενου θά'ναι κι αυτός..
Να μου το θυμηθείτε...

Σε Σένα Που Έφυγες Νωρίς!

Κυριακάτικη επίσκεψη στο σπίτι της γιαγιάς πριν πολλά χρόνια.
Θα πρέπει να ήμουν γύρω στα επτά.
Κατεβαίνω με τη μαμά και τον μπαμπά τα σκαλοπάτια και μετράω τις γλάστρες με τα γεράνια και τους πανσέδες.
Η γιαγιά λείπει κι ένα άγνωστο κορίτσι μας ρωτάει τί θέλουμε.
Η Μαρία ήταν λίγο μεγαλύτερή μου με κατακόκκινα μαλλιά και μια λευκή επιδερμίδα που την "στόλιζαν" αμέτρητες φακίδες.
Ήταν το κορίτσι που η γιαγιά είχε πάρει από το τότε Βρεφοκομείο να μεγαλώσει σαν ανάδοχη μητέρα.
Από τότε γίναμε αχώριστες.
Μοιραστήκαμε παιδικές αταξίες, αλλά και τα πρώτα εφηβικά σκιρτήματα.
Και πάντα περίμενα με μεγάλη χαρά να πάμε στην γιαγιά ή να έχουμε διακοπές απ'το σχολείο γιατί τότε η Μαρία ερχόταν σπίτι μας.
Έχασα τα ίχνη της για πολλά χρόνια όταν παντρεύτηκε και μετακόμισε μόνιμα στην Κρήτη.
Όταν την ξαναβρήκα είχε τρία παιδιά που πλησίαζαν την εφηβεία.
Στον δεύτερο γάμο μου ταξίδεψε απ'το νησί της μια βδομάδα πριν κι ήρθε να με βοηθήσει με τις ετοιμασίες.
Το πρωί του γάμου με ξύπνησε με τραγούδια και γέλια.
Και παρ'όλα τα παρακάλια μου έφυγε αμέσως μετά το μυστήριο ζητώντας μου μόνο να της στείλω μια φωτογραφία.
Τηλεφωνιόμασταν συχνά και λέγαμε τα νέα μας αλλά δεν ξαναβρεθήκαμε.
Όταν με πήρε και μου είπε πως οι γιατροί κάτι της έβρισκαν στο συκώτι δεν πίστεψα ούτε μια στιγμή πως ήταν κάτι σοβαρό.
Ή δεν ήθελα να το πιστέψω.
Όταν μετά από καιρό τηλεφώνησα πάλι σπίτι της, άκουσα σοκαρισμένη τον άντρα της να μου λέει πως η Μαρία "έφυγε"....
Ήταν περίπου 45 χρονών.
Πριν μέρες τριγύριζαν στο μυαλό μου τα παιδιά της.
Προσπαθούσα να θυμηθώ το επίθετό τους.
Κι όταν τα κατάφερα, έκανα αναζήτηση στο facebook.
Έψαξα για την κόρη της, το "Χριστινιώ" της.
Μια από τις φωτογραφίες της αναζήτησης μου θύμιζε Εκείνη κι έτσι αποφάσισα να στείλω ένα μήνυμα.
"Αν ο τόπος διαμονής σου είναι το Ηράκλειο Κρήτης τότε θα ξέρεις ποιά είμαι".
Χθες μίλησα μαζί της στο τηλέφωνο.
Ένα πολύ ώριμο για την ηλικία του νέο κορίτσι.
Γεμάτο όνειρα και αισιοδοξία για την ζωή.
Ένα γλυκύτατο πλάσμα που χωρίς να το ξέρει μου θύμιζε τόσο έντονα τη μητέρα της!
Μιλήσαμε ώρα πολύ έχοντας σαν σημείο αναφοράς Εκείνη.
Άκουσα το Χριστινιώ να μου λέει συγκινημένη πως δεν βλέπει την ώρα να έρθει να με δει και να με σφίξει στην αγκαλιά της.
Για κείνη είμαι ο μόνος -ας πούμε- συγγενής της μητέρας της.
Για μένα εκείνη είναι ένα κομμάτι της Μαρίας που ξαναβρήκα.
Καλωσήρθες στη ζωή μου Χριστινιώ!!
Και σου υπόσχομαι να μη σε χάσω ποτέ πια!

Ναύπλιο!

Το Ναύπλιο το λατρεύω.
Το συνδυάζω με μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια.
Τότε που πολύ συχνά επισκεπτόμασταν τον θείο Τασούλη, αγαπημένο ξάδελφο της μαμάς μου.
Τότε που μέσα σ'ενα μικρό σπιτάκι δύο δωματίων χωρούσαμε μεγάλοι και παιδιά.
Το τραπέζι στρωνόταν με ό,τι υπήρχε και πάντα στα μισά ο θείος Τασούλης ξεκινούσε το τραγούδι, λέ μωρέ λεμονάκι μυρωδάτο, λεμονάκι μυρωδάτο κι από περιβόλι αφράτο....
Από τ'ανοιχτά παράθυρα έμπαιναν οι μυρωδιές από τις λεμονιές.
Κι εμείς τρέχαμε στα σοκάκια της Πρόνοιας παίζοντας...
Είχα πολλά, πάρα πολλά χρόνια να κατέβω στο Ναύπλιο και άλλα τόσα να δω τον αγαπημένο μου θείο.
Tηλεφωνιόμασταν αραιά και πάντα του υποσχόμουν πως θα κατέβω να τους δω.
Μα πάντα κάτι συνέβαινε, κάτι άλλο προέκυπτε, κάπου αλλού μας πήγαινε η ζωή.
Την Παρασκευή τηλεφώνησα πάλι, μετά από πολύ καιρό, να δω τί κάνουν.
Η θεία που σήκωσε το τηλέφωνο έχει άνοια και ήμουν σίγουρη πως δεν θα κατάλαβε ποιά ήμουν.
Ο θείος έλειπε στο καφενείο.
Έκλεισα και πήρα την ξαδέλφη μου (την κόρη τους) που ζει κι εργάζεται στην Αθήνα.
Κι εκεί ανάμεσα από ανταλλαγές των νέων της ζωής μας πέταξα αποφασιστικά "αύριο θα κατέβω να δω τους δικούς σου".
Σαν τρελή έκανε, "έλα, θα κατέβουμε κι εμείς" μου είπε "έχουμε κι εμείς καιρό να πάμε".
Ξεσηκώθηκα, πήρα αμέσως τηλέφωνο τον άντρα μου να μη κανονίσει τίποτα για το Σάββατο.
-θα πάμε στο Ναύπλιο, του είπα.
Έτσι κι έγινε.
Όταν φτάσαμε στον δρόμο που ανεβαίνει για το Παλαμήδι κι εκεί στα μισά στρίψαμε για το σπίτι του θείου, ήταν σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα.
Σα να μην είχε αλλάξει τίποτα.
Και την ώρα που παρκάραμε κι είδα τον θείο μου να έρχεται με γρήγορο βήμα να μας αγκαλιάσει, η συγκίνηση με πλημμύρισε, τα δάκρυα κύλησαν κι έπεσα στην αγκαλιά του κλαίγοντας.
Το μικρό σπίτι γέμισε πάλι από μεγάλους και παιδιά κι αυτή τη φορά εμείς είμαστε οι μεγάλοι..
Ο θείος άνοιξε το άλμπουμ με τις φωτογραφίες κι άρχισε να ξεδιπλώνει αναμνήσεις.
-να, εδώ με την μαμά σου και τον μπαμπά σου, είχαν έρθει γαμήλιο ταξίδι στο Ναύπλιο..
Το τραπέζι στρώθηκε πάλι με περίσσεμα αγάπης και μαζευτήκαμε γύρω του δεκαπέντε άτομα.
Κι όταν το βραδάκι σηκωθήκαμε να φύγουμε, ένιωσα τυχερή και γεμάτη!
Γεμάτη από συναισθήματα.
Γεμάτη από οικογένεια.
Γεμάτη από αγάπη!